ben de yazayım.... zaten yaşım ilerledi, yakındır ölüm benim için...

Ben ölüme kurtuluş olarak bakıyorum. bir umut içerisindeyim öteki tarafta birşeyler veya birileri varsa "aaa yanlışlık oldu, seni hata sonucu oraya göndermişiz, dur bir daha yollayalım ama bu sefer düzgün bir memlekete" derler belki...

demezlerse de farketmez, zaten şu anda da yaşamıyorum, sadece nefes alıp oksiyen tüketiyorum. kimseye bir faydam olmadı, kendime bile...

yanlış anlamayın eh harika okullarda çifter çifter burs alarak okudum, ödüller, tübitak yarışmalarında birincilikler... o zamanlar tübitak tübitaktı tabiii... sonra ne oldu.... kötü bir aile, kötü bir kader, kötü bir memleket, berbat bir coğrafya.... farkında değildim tabii, bir şans eseri yurtdışına gidince anladım içerisinde yaşayıp debelendiğim çamuru... ama zaman geçmişti, gözüm açılmamıştı, bilemedim, karar veremedim, doğrusu budur sandım, herkes benim gibi yaşıyor sandım. insan olduğuma inandırmıştım kendimi ama değilmişim. iyi para kazanıp iyi bir yaşam sürdüğüme inandırmışım kendimi değilmiş... iyi bir kariyerim olduğuna inanmıştım ama yokmuş. yaşlanınca memleket arkamda durur sanmıştım durmazmış.

bir söz var... ölüm sadece diğer insanlar için zordur. aynı şey aptal olduğunuzda da geçerlidir...

benden geriye birşey kalmayacak. dünyaya hiçbir katkım olmadı.

ölüm bana ne mi ifade ediyor... kurtuluşu ifade ediyor, özgürlüğü...