Metnin özeti: Yazar, her yerde insan görmekten nefret ettiğini ifade ediyor. Toplu halde bulunan insanların samimiyetsiz olduğunu, sürekli konuşup kof konuştuklarını düşünüyor. İnsanların derdini anlatmaya meyilli olduğunu ancak çözüm değil, sadece rahatlama isteğiyle paylaştığını savunuyor. Yazar, kısa sürede tanıdığı insanlara derdini anlatmanın zayıflık olduğunu belirtiyor. Ayrıca toplu yaşamayı, kalabalık olmayı sevmeyen yazar, insan ilişkilerinin samimiyetsizleştiğini ve mutluluğun tüketilebilir bir şey haline geldiğini eleştiriyor. Toplumun standartlarının benzerleştiğini ve her şeyin popüler kültürle belirlendiğini ifade ediyor. Yazının sonunda, konunun boş bir tartışma olduğunu belirtiyor.