Biraz karışık bir konu, şayet ben de böyle bir deneyim edinmedim, çevremde de görmedim fakat insani duygularla yazmak istedim.

Öncelikle kişiyi ne kadar sevdiğinize, aranızda nasıl bir bağ olduğuna, çocuklara bakabilecek olgunluk ve sahiplenebilme duygusuna sahip olup olmadığını kendinize sorun.
24, henüz çok genç bir yaş. Psikolojik sorunlar dediğimiz kısım genç yaşta istem dışı evlendirilmesi, muhtemelen istenmeden çocuk sahibi olunması gibi konuları kapsıyor, daha fazlası da olabilir fakat genel konular muhtemelen evlilik üzerinden dönüyordur.

Bu noktada sizin karşı tarafa nasıl yaklaşacağınıza bağlı olarak ve psikolojik desteğin sürekli halde olması ile hallolabilecek bir konu olduğunu düşünüyorum. Şayet bu konuyu açıyorsanız karşı tarafı seviyorsunuz, karşı taraf da muhtemelen sizi seviyor, geçmişteki gibi bir ilişki yok. Sevgi, doğru kullanıldığı, yaşandığı sürece ciddi bir ilaçtır. Sevgi ile düzelemeyecek (manevi) bir sorun bilmiyorum, bu sebeple aranızdaki bağın kuvvetini dile getirdim.

İki çocuğun olması demek sizi "baba" olarak tanımlamaları anlamına gelir. Bazıları için evlenip boşanmış kişilerin çocukları, kendi çocukları olmadıkları için tam anlamıyla sahiplenememelerini sağlayabilir. Bu noktada sizin buna nasıl bakacağınız çok önemli, çocuk konusu şakaya gelmez. Peşinden koşacak, uykusuz geceler yaşayacak, sorunlarla yüzleşeceksiniz ve bunların hepsini yaparken bir noktada "zaten ben bunların babası değilim, ne diye uğraşıyorum?" gibi bir düşünce içerisine girebilirsiniz. Bunu yargılamak için söylemiyorum, böyle şeylerin olabileceğini düşünmek çok da zor değil.

Günümüzde ekonomik koşullar da epey ağırlaştı, çocukların yaşını 2 - 4 arası olduğunu varsayıyorum ve bu çocukların bez, yemek, eğitim, kıyafet ve bilimum masrafları olacak. Normal şartlarda iki kişi evlendiğinde eğer mantıklı kararlar alabiliyorlarsa ekonomik durumlarına göre çocuk yapmaya karar verirler. Mantıklı karar alamayanlar bile ilk çocukta zorlandıklarını görünce devam etmemeye karar verirler. Bu noktada siz zaten var olan çocuklar ile yaşamaya başlayacaksınız, bu yüzden evi geçindirip geçindiremeyeceğinizi de "önemli kriterler" arasına alabilirsiniz.

Fark ettiyseniz sevgi ya da evlilikten çok çocuklardan bahsettim. Sevgi, aşk dediğimiz kavram bir şekilde yaşanabilir ya da azaldığında bile anlaşmaya devam ederek yaşamınızı sürdürebilirsiniz keza ülkede bir çok insanın evliliği böyle sürüyor. Belki iyi anlaşacak, belki de birbirinizi uzun yıllarca çok sevebileceksiniz ama çocuk konusunda çelik gibi sinirlere, ciddi bir aidiyet duygusuna ihtiyaç duyabilirsiniz. Bu işler şakaya gelmez.

Benim fikrimi soracak olursanız da şöyle cevaplayabilirim;
Bir kadının geçmişi benim için önemli değildir, dürüst olduğu sürece. Ve yine önemli değildir, beni gerçekten sevdiğini bildiğim sürece. Herkesin bakış açısı aynı olmayabilir, kimisi yaşanmışlıklara takılıp kıskançlık duygusunu körükleyebilir, belki bugün olmasa da yıllar sonra sorunlardan bahsederken adı çok geçtiği ya da çocuklar çok sorun çıkarıyor, kendi çocukları değil diye kıskançlık, öfke sorunları baş gösterebilir.

Herkesin dünyayı yorumlama şekli farklı olsa bile olay sizde bitiyor, gerçekten seviyor musun? gerçekten babalık yapabilecek bir olgunlukta mısın? kendinden olmayan bir çocuğu sevip, kabullenebilecek misin? evi geçindirebilecek maddi kaynağın var mı? yıllar geçse bile aynı hisleri korumaya devam edebilir misin?

Bu sorular hakkında kendine dürüst ol, sevgi bugün vardır, yarın yoktur. Bir kavga ettiğinizde hoş olmayan, sakıncalı şeyler söylerseniz ve bu durumda barışamazsanız maddi ve manevi olarak kaybettiğiniz yıllara üzülebilir, karşı tarafı da üzüntüsü, çocuklarını "baba" sıfatından mahrum bırakbilirsiniz.