O duyguyu çok iyi bilirim. 3 yıl kadar önceydi sanırım. Şubat ayı yoğun kar yağışı olmuştu. Dışarda donmak üzere olan yavru kediyi almış arkadaş. Evindeki kedisi ile kavga edince bize vermişti.
3. yada 4. ayında ilk balkondan düşüşünü yaptı. 1. kat olduğu için düşmesi pek riskli bir mesafe değil.
Tüm mahalleyi aradık. Bakmadığımız arabanın altı, girmediğimiz milletin bahçesi kalmamış mahallede öpücük sesi çıkartarak arıyordum.
Çünkü henüz adını bilmiyordu ve sadece o sese geliyordu. Adımın sapığa çıkmasına az kalmıştı.


Hava kararmış rüzgar çıkmıştı ki Çakıl çok üşüyen bir kedi. O rüzgar bizi daha kötü yapmıştı.
Artık umudumu yitirmiş evin önünde beklerim diye eve geliyordum ki yandaki inşaatın duvarında korku ile bakan bir çift göz gördüm.
Dünyalar benim olmuştu.
Çakıl sokaktan çok korkar. O yüzden hiç kaçma girişimi olmamıştır.

2. Düşmesi gözümün önünde olmuştu. Cam kenarında aşağıdaki kediye bakarken dengesini kaybedip düştü. Kedi buna hırlayınca A101 den içeri kaçmıştı. Mağazada rafların altından zor çıkarmıştım.
3. düşmesinde işyerindeydim. Hanım aradı çakıl yok diye. Saat sabah 10 gibiydi. işyerinden izin aldım geldim. Tüm mahalleye baktık. Yok.
İnşaatta artık bitmişti. Oraya da saklanamazdı. Evden de uzaklaşmazdı çok korkardı.
Öğlen iki olmuştu. Düştüğü balkon penceresinin altındaki Reklamcı aklıma geldi. Sordum "görmedim" dedi. Dükkana bakabilir miyim? Bir yere saklanmış olabilir dedim. Dükkanın girişindeki kutu haline gelmemiş kartonları kaldırdım. Yüzüme bakan bir çift korkmuş göz.
Saatlerce orda saklanmış ve bulmamızı beklemiş.

Uzun süredir düşmüyor. Daha dikkatli. Düşme süreci genelde ergenlik sürecinde oldu. Boyu büyüdüğü için artık balkon yada cam mermerinde geri dönemediğini farkettiğinden beri düşmüyor.