Aklıma küçükken geçirdiğim ve nasıl olduğunu hala anlamadığım bi olay geldi, sizinle de paylaşmak istedim

Yıl: 2003
Yer: Almanya
Abdest: Var

Annem, teyzem ve ben fizik tedaviden çıktık. Ben tekerlekli sandalyedeyim, annem beni sürüyor. Sandalyemin arkasında da teyzemin oğluna aldığımız büyük bi bebek bezi paketi var. Hava yağmurlu diye arabaya doğru giderken annem hızlanıyor. Rüzgarın etkisiyle sandalyenin önü bi anda havaya kalkıyor ve herkesin son hatırladığı şey bu an. Bi kaç saniye sonra gözümüzü açtığımızda, arkamda asılı duran bez yerde, annem sırtüstü başı o beze bilerek koyulmuş gibi yatıyor. Ben tekerlekli sandalyede ters şekildeyim ve yine başım annemin karnında. Yani nasıl düşmek istersin denilse bu kadar güzel olmazdı. Arabanın önü kalkıp nasıl o şekle geldiğimizi ne ben, ne annrm, ne teyzem hatırlıyor / görüyor. Biz o şekildeyken yanımıza bi adam gelip önce beni, sonra annemi kaldırıyor, tek kelime etmeden koşa koşa uzaklaşıyor.

Yıllar geçti, ben bu olayı bi türlü anlayamadım