Doğuştan engelli olduğum için çok sıkıntılar çektim başta kabullenemedim çocukluğumu güzel yaşasam da gençliğimi hep eksik yaşadım fakat kendimi engelle kategorisinden işe girerim o yönde avantajım olur sıfır arabam olur o yönden bir adım öne geçtiğim için hayatım biraz normale benzer diye düşünüyorum. Olmadı büyük bunalımlara girdim. Ailemden de hak ettiğimi düşündüğüm hayat kurma desteğini alamadım. En sonunda kendim bir işler yapmak istedim kredi çekip battım. Denediğim hiçbir şey tutmadı çok dolandırıldım ve en sonunda sıfır kaldım. 24 saat odamda yaşıyorum ve genellikle yataktayım bu noktada artık her şeyim tükendiğini ve benimle tükendiğimi hissettim yani en kötü noktadaydım hala da öyleyim fakat bir şeyler aramaya devam ediyorum olmasa da devam ediyorum oyun geliştirmek istiyorum mesela çok para istiyorlar. O da olmuyor derken dünyada bozuldu bizim ülkemiz zaten yaşanacak halde değil yani üstüne bir de bunlar bindi. 38 yaşındayım annem yaşlı yani bana bakan annem artık alzheimer olmaya başladı. Rapor alıp engelli merkezinde sürekli yaşamaya hazırlık yapıyorum. Depresyon ilaçları kullanıyorum. Ölmeyi özlüyorum ve hayatta hiç tat kalmadı peki ne yapıyorum dersen yaşamaya devam ediyorum. Canı sahibi almadıkça yaşadığımız ne olursa olsun devam ediyor yapacak bir şey yok bu konuda müdahale de yapamayız buna izin ve hak yok. Mücadele edeceğiz başka çare yok.