Merhaba ,
Biraz içimi dökmek için açıyorum bu konuyu. Çünkü içimdeki yangınlar malesef sönmek yerine korlanıp duruyor.
Öncelikle 2019 yılının 7. ayının 14. gününde 27 yaşındaki kardeşimi bir anda kaybettim hemde kendi ayağıyla gittiği hastanede. Ondan sonra içim çok yandı babam annemi gördükçe bende yandım . Dedim ki kendime ALLAH'ım (c.c.) ben böyle üzülürken babam annem nasıl dayanabiliyor. Babam çöktü bir anda her defasında kardeşimden bahsederken gözleri dolardı. Birde askere gittiğinde tehris olurken geldiğinde kendi askerde iken nenem vefat etmiş.
Hep sohbet ederken derdi bana Rabbim düşmanıma bu acıları vermesin anam ile oğlumu çok özledim diye.
Aradan koca 4 yıl geçti 2023 yılı 7 ay ve 14 günü babam bir anda kendi ayakları ile gittiği hastanede vefat etti. Babamı yıkamaya girdiğimde ellerini bağlamış havaya bakıp gülmüş öylede ölmüştü.
Tabi yoğun bakıma gitmeden önce ambulansta anneme ordan kalk Suat oturuyor demesinden ben anlamıştım vefat edeceğini uzun uzun dalmasından işkillenmiş hatta bir ara acaba kardeşim ile aynı tarihte mi ölecek diye düşünüyordum saçma şekilde.

Bunlar benim yaram deprem zamanı durduk yere dayım halam ve 2 kuzenimide kaybettim bunları saymıyorum bile.
Şimdi düşününce zamanın ne kadar hızlı aktığı ve acımasız olduğu geliyor aklıma . Şükür 2 evladım var onlar ve hayatın taşkalası ile günleri geçiriyoruz ama yinede insan bazı şeyleri yapamıyor.
Misal kardeş ve babalara yazılan şarkıları dinleyememek gibi.
Velhasıl kelam sevdikleriniz yanında iken onlara sımsıkı sarılın inanın bu dünya bu hayat kazandığımız hiçbirşeyin zerre önemi yok.

Derdime ortak olanlar babam Mehmet Ali ve Kardeşim Suat için bir fatihayı esirgemezse sevinirim.