"Kimileri canından oldu,kimileri aklından"
Merhaba arkadaşlar tam 1 yıl oldu şimdi yazabildim,paylaşmak istedim hiç bir amaç içermez.ilk defa anlatıyorum,yazıyorum çünkü düşünmek dahi istemiyoruz belki böyle enerjiyi boşaltmış olacağım içimden.
Ben Gaziantepin Nurdağı ileçesinden yazıyorum,mutlaka duymuşsunuzdur mutlaka yardımda etmişsinizdir bu bir teşekkür mesajıdır.

Herkes gibi bizde çayımız,dizimiz bitti uyuduk,geç uyurum ben yaklaşık saat biri geçiyordu uyuduk,farklı bir durum yoktu,tabi yarın için bir sürü planlar ile...Saat 4:17 imiş yataktan bizi fırlattı mı bizmi kaldık bilemedim çocuklara koştum,koltuk altıma aldım üçünüde,diğer en küçüğü annesi aldı,kapı eşiğine geçtik nerden bilelim aslında en tehlikeli bölge orasıymış ama o an akıllar gitti tabi,ilk 20 saniye tuhaf ama amerika rusya uçakları saldırıyor sandım,deprem aklıma gelmedi nasıl gelsin ki deprem dediğin sallanır birşeyler düşer ve durur.öyle bir sesler vardı ki bütün duvarların çakıl taşı gibi yukarıdan aşağıya düşüyor sandım.ilk deprem yavaşlar gibi oldu o an deprem olduğunu anladım ama kıpırdayamıyoruz duvarlar yıkılıyor ikinci daha bir şiddet ile başladı ve insanın durduğu yerde nefesi kesilir mi?Hani yorucu bir iş yaparsın aç susuz artık dayanamazsın bayılacak gibi olursan ya işte öyle ,çocuklara dedim eğilin oturalım çünkü bayılcam ben biraz nefeslendim hafifler gibi oldu,elektrikler gitmiş toz duman göz gözü görmüyor,kalkınca elimi duvara atayım dedim yere düştüm arkamda ki duva yıkılmış.Eşimide alıp yıkılan dolapların altından kapıya ulaştık ama kapı kasmış önünde yıkıntılar var açılmıyor,halbuki duvarlar hep yıkılmış yan taraf zaten açıkmış ama o an farketmemişiz,kapıyı zorlayıp yarı sağlam merdivenlerden indik.

1.kattan.indikten 5 dakika sonra tekrar başladı yerde zeminde duamadık arabaya tutunduk yıkacak bizi ve binalardan duvarlar düşmeye başladı tekrar,komşum Ahmet abi bina yıkılmış dedi,yanımızdaki bina yerle bir olmuş,bizim bina ayaklar ayakta kaldığı için çıktın ama yan bina yerle bir olmuş tabi ben o an orda bina varmıydı yokmuydu hatırlamadım bişey demedim aslında bir süre konuşma yeteneğimizide kaybettik başlıkta dediğim gibi deprem değil kıyamet fragmanı gibiydi.Yağmur bir yandan çorapla çıkmışız donacağız heryer toz duman,sesler geliyor yardım edin diyen kapılar açılmıyor diyen ama Kıyamet ya kimse kimseye sahip çıkmıyordu.

Benim araba apartman altındaydı üstüne malozlar düştü gitti araba, zaten anahtar falanda yoktu,bende iki tane servis otobüsü vardı kapılarını kontrol ettim birinin bağaj kapısını zorlayıp açtım oradan çocuklar komşular falan bindiler çünkü depremden ölmedik soğuktan öleceğiz en küçük oğlum 2 yaşındaydı.Geçtik otobüse ve düşünüyoruz rüyadan kalkacağız,şaka gibi uyanırız birazdan falan,gözlerimi kapatıp açıyorum yok.Çocuklar üşüdük demeye başladılar bir kaç saat sonra ıslanmış çorapları çıkardık dahada üşütmesinler diye,dedim hava aydınlansın halangile gider ısınırız ablamın evi iki katlı müstakil diye nerden bilelim önce orası yıkılmış.Ama saat dokuz oldu, on oldu hava aydınlanmıyor tuhaf bir biçimde.

Telefonlar çekmiyor dışarıdan bizi arıyorlar ama biz arayamıyoruz bazen çok kısa çekim oluyor bir arkadaş arada köyden haberleştik arabasını verdi sağolsun onunla çocukları köye bıraktım tekrar ilçeye döndüm aileden kimlere ne oldu diye,tabi yollar tıkanmaya başladı heryer kıyamet yardıma gelenler yakınını görmeye gelenler,o an beni etkileyen şey rütbeli askerler normal er değil hiltiyi balyozu sırtlamış trafik tıkalı diye koşarak ileçeye gidiyor.

7 km yolu yaklaşık üç saatte gittim,ablamın müstakil evi çökmüş herkes çıkmış ama o ve kaynanası kalmış,balyozlarla kendi çabamızla bişey yapamadık kendimizi kandırıp bir delik açmaya çalıştık ama nafile küçük bir delik ne olacak,sonra bir tanıdığın özel iş makinası vardı yakında askeri birlikte çökmüştü ondan sonra geldi ve ablamı kurtardık seviniyorduk çıkarabildik aynı gün ve toprağa verebildik diye,çünkü hastanenin bahçesi çesetlerle dolu,sonrasında günlerce enkazda yakınları bekleyenleri görünce şükür dedik.

Evet dedim ya kimilerinin canı kimilerinin aklı gitti diye,ben nezaman uyudum ilk üç günü mesala halen hatırlamıyorum çünkü biz 1 hafta sonra çadır alabildik ama o ara nerde ne yaptık nasıl uyuduk hatırlamıyorum,çocukları tekrar köyden aldım ama kaçıncı günü aldım getirdim onuda halen hatırlamıyorum.Dediğim gibi 1 hafta sonra çadır aldık kurduk ve yaşamaya başladık bu noktada şuna değinmek istiyorum yani bunu bir siyasi meselesi olarak algılamayın lütfen.Evet devletin gücünü ben ozaman farkettim yani çok müthiş şeyler oluyordu,askerler,polisler,umke ekibi,afad,kızılay herkes oradadaydı müthiş bir çalışma.

Ama afad sınıfta kaldı neden mi,çünkü bizim ileçeye yakın kordinasyon merkezleri vardı enkaz yardımına çok geç kaldılar evet yıkım çoktu ama geç kaldılar,askeri onlardan önce geldi,umke onlardan önce geldi,böyle bişleye hazırlıkları yoktu ayrıca sadece enkaz değil sonrasındada sınıfta kaldı afad,çünkü vietnam kökenli TZU CHİ diye bir iyilik vakfı yardım yaptı kart dağıtarak,dağıttıkları yere girip kartı alıp çıkmam 5 dakika sürdü evet 5 dakika sadece,sıra yok beklemek yok ve çok hürmetkarlardı neredeyse ayağım ağrıyor desem sırtına alacaklar,binlerce kişiye dağıttılar tek bir kargaşa itiş kalkış olmadan,sms geliyor gidiyorsun gösterip alıp çıkıyorsun bitti.Ve ellerinde tc,adres,ailede kaç kişi var her kaydımız vardı bizi tespit etmişler.!

Gelelim afada 1 yıl oldu halen ekipler geziyor kontenyarda kaç kişisiniz,kaç çocuk var diye daha belirleyememişler,erzak sırasına giriyorsun saatlerce sıra bekliyorsun sıra geliyor ya senin günün bugün değil diyor,yada o erzak bitti diyor yani bir sistem dahi kuramamış afad yıllardır çoık yazık kesinlikle sınıfta kaldı her yönü ile.
Madencileri ve yurtdışı kurtarma ekibini unutmamak lazım,yiğenim eşi ve çocuğunu 5 gün çıkaramadılar ama ispanyol ekip 4 saat içinde hepsini çıkardı evet arkadaşlar bizim ülkede kurtarma diye birşey yok iş makinaları ile enkaz kaldırdılar şanslı olup eli kolu gözükeni kurtardılar,bir tanıdık 6.günü bulundu 6 gündür iş makinası üzerinde dolanıyormuş okadar diyeyim.Madencilerin dediği gibi işmakinaları ile olmaz bu işe.

Ama gerçekten çok gıda,giyecek yardım geldi haddinden fazla organize olsaydı değil 11 ile 110 ile yeterdi ama halkımızda da var kimileri doymak almak bilmedi.aklımda kalan Ekrem Döner vardı 40 gün kadar bizim orda sabah sıcak peynirli dürüm veriyordu öğlen döner bir hayırsever veya kendisi kim sebeb olduysa Allah razı olsun.

Ve siz değerli vatandaşlar veya tanıdıklarınız çok insan yardım gönderdi hani öyle böyle değil kamyonlarla tırlarla ben o an anladımki yok bize bişey olmaz ülke olarak ondan emin olabilirsiniz bu ülkede kimse acından ölmez,üst baş sorunu yaşamaz yeterki istemesini bilsin çok yardımseveriz çok.

Adam sabahın köründe artık sabah ezanımı kalmış merkezde yumurtayı pişirmiş gelmiş.Adamın biri mardinde sabah arabasına ayakkabıları doldurmuş akşama varabilmiş ilçeye dağıtıp gitti hepsini,genç öğrenciler çikolata topkek ne alabilimişlerse alıp gelmişler hani ilden geliyorlarsa dağıtıp gittiler.Çadır kurmayı bilen genç olurda kuramazlar diye gelmiş dolanıyor yardım isteyen var mı diye,adam cebine biraz para koymuş parkta bitene kadar çocuklara dağıtıp gitti,bir sabah eğilip düşünürken biri sırtıma elini koyup bir zarf verdi ne ben yüzünü gördüm ne o benim para varmış içinde karşılıksız,adam belkide kendi oğluna bile o kalitede mont almamıştır bize getirip dağıttı,başka biri belliki gücü yok evdeki kullanılan çocuğun oyuncaklarını getirmiş çocuklara dağıtıyor,oduncu odunları kamyona yükleyip getirmiş ve biz dedik ki insan değilmişiz,yani şimdiye kadar bir yerde deprem veya herhangi bir felaket olduğunda haberlerden izleyip geçiyorduk,çevremizde iki kişiye yardım edince bişey sanıyoduk kendimizi ama malını geitrip hiç tanımadığı kişilere dağıtanları görünce analdık ki biz boş yaşıyormuşuz.

Akraba tanıdık falan boşmuş en büyük desteği hiç tanımadıklarımızdan gördük.Dakilar sonra hiç bişeyimiz kalmadı bir araba,bir ev,bir traktör,bir işyeri herşeyi gitti, çok şükür canımız sağ,kontenyarda yaşıyoruz zaten istesekte eve giremeyiz halen,bu şekilde kafamız rahat hiç yoktan,çocuklara biraz zor oluyor ama iadare edeceğiz, demek o ki evet yaşamak için para,para için çalışmak lazım ama dakikalar içinde herşeyi kaybedip sıfıra düşeceğinizi hiç unutmayın.Allah kimsenin başına vermesin düşmanımın bile başka bişey versin düşmanıma ama bunu değil.

Herkese Teşekkürler... Yardım edenlere söyleyin hiç birini unutmadık unutmayacağız.