güçlü hissetmek mi... kendimi hapishanede gibi hissediyorum. edven çıkamıyorum çünkü herşey ateş pahası. tanıdığım herkes ya ülkeyi terketi yada istanbulu. burada sadece 4 arkadaşım kaldı, onlar da uzakta. iki adım ötede bağdat caddesi var ama gidip biryerde oturmak mümkün değil. insanlar da tuhaflaştı zaten. 55 yaşındayım, birşeyler yapmaya başlamak için çok geç. hiçbirşeyin tadı tuzu kalmadı.

şöyle diyelim.. çaresiz hissediyorum. internette yabancı videoları falan izlerim ben, tükçe hibirşey izlemem. (istediğinizi söyleyin, gerçek bu). o insanların yaşadıklarını, yaşamlarını, "zorluk" olarak tanımladıkları şeyleri gördükçe lanet üzerine lanet yağdırıyorum. sinirimden, çaresizliğimden ve kaderimin rezilliğinden sabahlara kadar uykusuz oturup küfür ediyorum.

bir insana, bırak insanı bir terliksi hayvana bile yapılmaz bu coğrafyanın insanına yaptıkları.

günüm nasıl mı geçiyor... dünkü gibi... ondan önceli gün gibi.. rezalet... eminim yarın da böyle geçecek...

bence edevlete "ben yaşamak istemiyorum" diye bir başvuru seçeneği koymalılar. sms onayı falan alındıktan sonra eve ambulans gelecek, birşeyler enjekte edip seni söldürecekler, sonra leşini alıp götürüp atacaklar.

hayatımın son dönemlerinde yurtdışına kaçıp "ölünc beni geriye göndermeyin, burada yakıp ormana falan savurun" demek geliyor içimden. burada gömülsem ne olacak ki ... eninde sonunda üzerimden dozerle geçip inşaat yapacaklar zaten...