Endonezya’da fakirlikten kırılsalarda gülüyorlar, herkes mutlu neşeli. Tek derdimiz şükürsüzlük. İnsanlığı unutmuşuz. Asla pozitif değiliz, hep olumsuzları konuşuyoruz. Asya ülkelerinde dediğin gibi ekonomi bozuk, paraları yok belki ama mutlular. Beni çok etkilemişti. İnsana saygı duyuyorlar, değer veriyorlar. Maddiyatçı değiller. Bizde insanlık yok sorun burda. Her şeyden önemlisi kim ne derse desin maddiyatçı bir milletiz. Gösterişi seviyoruz ve sürekli bir kıskanma bir rekabet halindeyiz. Sonuç olarak mutsuz oluyoruz çünkü elimizdekiyle yetinmiyor değerini bilmiyoruz.