Siyasi kutuplaşma. Bir tarafın karamsarlık bir tarafın ise umut pompalaması. Özellikle karamsarlık pompalanan insanların hayal kuramaz, hayattan zevk alamaz hale gelip kendi gibi düşünmeyenlere karşı kinlenmesi.
İki tarafında karşısındakini, kutuplaşma sebebiyle en basit tabirle saf cahil görmesi.
Daha çok para kazanma hırsı.
Sosyal medya ile birlikte çevremizde gördüğümüz lüks hayat tarzlarına özenme. Şükürsüzlük. Eş kıyaslama. Onun eşi onu yapıyor bunu yapıyor. Onlar tatile şuraya buraya gittiler biz bir yere gidemedik.
Elindekinin ve sahip olduklarının değerini ta ki onları kaybedene kadar bilememe...
Sayılabilecek daha çok şey vardır tabiki.
Ancak benim görebildiğim bunlar.

Bir de aklıma gelmişken insanlar geçim sorunları sebebiyle işlerine ağırlık verip iş hayatından ailesine dahi zaman ayıramıyor.
Daha iyi yaşam kalitesi sağlamak adına çalışan karı koca....
Mutsuz ve sevgisiz büyüyen bir nesil yetiştiriyor. Kreşlerde aile sevgisinden uzak akşam 2-3 saat yorgun tv başında gördüğü ailesi eline tablet telefon verip onu oyalıyor. Okul çağı gelince abartı bir şekilde, basketbol, futbol, piyano vb bir sürü kurslara gönderiyor. Zaten okul yorucu değilmiş gibi (yeteneği olup o alana yönlendirilen çocukları kastetmiyorum).
Gidişat özellikle bu açıdan çok iyi değil.
Herşeyi belki çözeriz. Ekonomi düzelir. Kutuplaşmayı çok zor da olsa belki aşarız ama sevgisiz mutsuz yetişen bir neslin oluşturabileceği yıkımın önüne geçmek çok zor.