Kem4l adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
Gün gelince öyle bir değişecek ki o çocuklar şaşıracaksınız benim 9 yaşındayken ortalığın içine s.çan oğlum bu mu diye 😄 Ve acı bir şey daha.. Çooook özleyeceksiniz bu günleri ne yazık ki. Keşke 9 yaşına dönüp ağzımıza da etseydi bile diyeceksiniz, sadece sabırlı ve anlayışlı davranın, farkı göreceksiniz. Benim oğlan bana 2.5 yaşında antidepresan kullandıracak seviyeye getirmişti sonradan çok sakin düşünüp onla baba oğul mu yoksa 2 arkadaş mı olmalıyız dedim ve 2.sini seçtim, yaramazlıkları beraber yapınca sınırında, artık sözlerimiz dinlenir oldu, aklı başında inanılmaz bir çocuk oldu. İyi ki varlar, ayaklarına taş değmesin, huzurlu mutlu ve sağlıklı olsunlar da her şey gelir geçer...
bekarım,hiç evlenmedim yani öz çocugum olmadı ama 2 erkek çocugu büyüttüm diyebiliyorum çok rahat bi şekilde ve kesinlikle katılıyorum.

1.çocuk,erkek kardeşimdi.biz 3 kardeşiz ve en büyük benim,ortanca erkek,ondan sonrada bi kız var.onların arasında 1 yıl yok....o zamanlar ben ilk okula yeni başlamışım,kız kardeşim henüz kundakta ve ortanca olan erkek ise sürekli bi yaramazlık peşinde o yaşta dahi annem bi taraftan bebekle ugraşıyor,bi taraftan ortanca çocuk var işte bebekte küçük ve haliyle çok zahmetli,ben de ilk okula başlamışım yani 3 çocukta aslında çok ilgi isteyen bi zamanda.üstüne bide ev temizligidir,yemektir filan diyince annem ne yapacagını bilemiyordu.sonra erkek kardeşimi sürekli ben yanıma almaya başladım,elimde büyüdü mecburen sonrasındada.ama iyi yanlarıda oldu,ben ödev yaparken sürekli kendide beni taklit ediyordu haliyle.babam onada defter-kalem aldı,ilk okula başladıgında net bi şekilde okuyup yazıyordu zaten.yemek kaşıgı tutamadıgı yaşta,elinde kalemle gezince böyle güzel sonuçlarda çıkıyor haliyle

2.çocuk ise ben orta okul/lise ye giderken üst katımızdaki komşunun ogluydu.benim yanımda olmadıgı zamanlarda onun için çok net olarak şunu söyleyebilirim ; evde degil,mümkünse bahcede dahi beslenecek bi canlı degildi yani genel anlamda çok zor/sıkıntılı bi çocuktu.henüz hazır mamaları tükettigi yaşta evde mama yemeyip beni bekler,sonrada gelip benle yumurta,kızartma,makarna yerdi.yanımda asla etrafa saldırmaz,küfretmez,zarar vermezdi.ne zaman kimse söz geçiremese,beni çagırırlardı hemen gel şunu tut diye

konuyla ilgili 3.bi örnek daha geldi aklıma; amca oglumun oglu oldu,Otizmli,sürekli agresifmiş çocuk.o dogdugunda ben ünideydim,ben ilk kez gördügümde 6 yaşındaydı sanırım.halamlarda toplandık yengemler,halamlar,biz,diger halamlar filan kalabalıgız. orda gördüm işte ilk kez,yaramazlık yapıyordu ve bende gidip ona katıldım.sonra gelip kucagıma oturdu,seviyorum bi taraftanda.teyzesi geldi,kapıdan hayretle bize bakıyor.sonra annesini filan çagırdı işte hepsi birlikte şaşkın şaşkın bakıyorlar.olayıda anlamadım ve noldu dedim,ilaç filan mı verdin diyip güldü.hastalıgından haberim vardı ama o an aklımada gelmedi açıkcası.teyzesi işte sürekli aşırı derecede hareketli,saldırgan,özellikle tanımadıklarına zarar verecek seviyede saldırgan filan diye anlatınca şaşırdım.valla biz gayet iyi anlaştık dedim,çocuk gayet rahat kucagımda oturuyor,boynuma sarıldı,sonra yemektede benle oturmak için annesiyle kavga etti resmen.yani 10 numara anlaştık,5dk önce tanışmıyorduk dahi...

bu 3 olaydada en büyük ortak nokta,herşeyi birlikte yapmamızda yani aslında arkadaş olmamızdı.yaramazlık yaptıklarında digerleri kızarken,ben onlara katılırdım ama dediginzi gibi dozunda yani kırmadan,kırılmadan.ben yokken şöyle saldırgan,böyle yaramaz dedikleri bu 3 çocuk yanıma geldiginde hiçte öyle degillerdi.ne yapacaksak birlikte yapardık,eglenirdik,ama tadında bırakırdık.

erkek çocugu geçtim,bizim evdeki kediyle dahi böyleyim ben.38-39 yaşındayım şuan ve evdeki kediyle birlikte yaramazlık yapıyorum muhtemelen düşünsem bu örnekler dahada artacaktır.çocuklarla ve hayvanlarla her zaman çok iyi anlaştım,muhtemelen sebebi onlarla hep arkadaş olmamdı ve karşılıgınıda hep aldım + hep eglendim/eglendik

not : uzun oldu ama yazmaya başlayınca kendimi tutamadım