Nefes aldığını sanıyor oysaki zehiri solumaya ve ciğerlerine çekmeye devam ediyor bu adam, az kaldı dirilecek yeniden biliyor inanıyor inanmak istiyor en azından.
Kolay olmayacak tekrar bahçede çiçek açsın diye tohum dikmek olmayacak biliyor.
Ama pes edemiyor inançları gereği ve acı hep yerinde duruyor ve duracak biliyor.
Ateş olup barutun içine atlıyor ama patlayıp yok olamıyor nedense.
Dik başlı serseri ruhlu bu aralar kendi bile kendine sataşmıyor korkudan, tıpkı barutların korktuğu gibi.
Geceleri evsizlere sataşıyor bir serseri kurşuna namlu olmak amacıyla ama onlarda geri vites yapıyor ve çekselerde vurmuyor kasaturayı kalbine.
Biri son versin diyor bu acıya ve İstanbul'a sataşmaya başlıyor ama saygı görmek değildi niyeti, vurun beni diyor korkuyla bakan psikopat gözlere olmuyor olmuyor.
Sıkın artık biriniz de son bulsun bu aptallık.