Merhaba, biraz kendimi açıp buraya konuşmak istiyorum. Tek sayfalık günlük gibi düşünebilirsiniz.
Kendimin bir karakteristik özelliğinden bahsedecek olursam (ki asıl konu bu) Yalnız kalmayı aşırı sevmem. Yaşadığım şehirden farklı bir yerde üniversite okuyorum ve yurtta kalıyorum. Son yılım ve gözlemlediğim çok şey var belki bunlar sizin için çok ama çok basit şeyler olabilir, ben oturup izlediğimde "sen dünya da olmasan da olur" diyorum. Belki çok acımasızca bir yargılama. Örnek verecek olursam ;
Senaryo 1
Bloktan sosyal tesise yemek yemek için gidiyorum. Gördüğüm ilk şey asansörün camına küfür yazılması. Şimdi düşünelim bu insan ne kadar insan. Her neyse asansörden indim bloktan çıktım karşıdan bir insan geliyor. Elinde sigara paketi. Yeni aldığı sigaranın paketini 5 adım önünde çöp varken yere atıyor. İlerleyelim... Yanımdan 5 li arkadaş grubu geçiyor birbirlerinin anasına küfür ede ede konuşuyorlar... Sosyal tesisin önüne geliyğrum adamlar kantinden çay almış yediği içtiği şeyleri sosyal tesisin önündeki duvara bırakmış... İçeri giriyorum yemekhaneye çıkıyorum herkesin toplu olarak yemek yediği alanda adam açmış müzik dinliyor. Yemeğimi yiyip elimi yıkamaya lavaboya gidiyorum o sırada gördüğüm şey adam tuvaletten çıkıyor elini yıkamadan gidiyor. Kısacası bir yemek yemeye bile giderken zibilyon tane insani olmayan şey görüyorum ve bu insanların süzme aptal olduğunu düşünüyorum. Ha bana soracak olursanız bunlardan birini bile sen hiç yapmadın mı diye. Yapmadım arkadaşlar. Benim ortalama lise 2 den itibaren en dikskt ettiğim şeylerden birisidir çevre ve insanları rahatsız etmeme konusu. Eşimden gelen en ince ayrıntıyı bile önemser dikkat ederim fakat dediğim gibi topluma bş bakıyorum 20 küsür yaşına gelmiş eşşek kadar insanlar yediği çöpü kaldırmaktan aciz. Tüm bu sebeplerden dolayı ortalama 2.5 yıldır belli başlı insanlar hariç diğerleri ile ilişkimi kestim. Yalnış anlaşılmasın asosyal biri olmadım sınıfımdaki insanlar olsun çocukluk arkadaşlarım olsun elbette buluşuyoruz fakat demek istediğim farklı. Örnek verecek olursam kulağımda her zaman kulaklık olur. Kulağımda kulaklık varken tanımadığım herhangi biri gelip soru mu sordu. Kulaklığımı bile çıkarmaya tenezzül etmem. Ortamda herhangi birisi benim bildiğim ama kendisinin bilmediği bir şey mi sordu. Yardımcı olmam. Artık o kadar tiksindim ki insanların her davranışı gözüme batıyor. Diyebilirsiniz ki toplumda yaşamayı öğrenememişsin. Belki de öyledir fakat bu anlattığım olaylar benim değerlerime çok ters geliyor.
Not : bunları dert edinerek hayat mı geçer de demeyim, aman aman için sorunlar değil konu bana gelmediği sürece ama insan "insan" olarak düşünmeden edemiyor işte. Sorguluyorum yani neden önümde çöp varken çöpe atmazsın. Ya da neden başka insanların rahatsız olacağını bile bile yemekhanede müzik açarsın. Ya da neden asansörün camına küfür yazarsın. Bu insanların geröekten ciddi problemleri olduğunu ve toplumdan tamamen soyulanmaları gerektiğini düşünüyorum.
Not 2: bu anlattıklarım sadece bazı örnekler. Bir günümde gördüğüm şeyleri not alsam 1 günd kitap yazarım. Sanırım dğnya gerçekten hassas kalpler için cehennem.... Sizin eklemek istedikleriniz var mı?