Eskiden küçük çocuk görünce şeker çikolata alırdım hoş olurdu hem ben mutlu olurdum. Geçtiğimiz senelere kadar da böyle gidiyordu ta ki bakkaldaki tanımadığım bir adam "tecavuz etme sonra çocuklara" diyene kadar. Baya tartışma yaşadık olayı kapattık ama İyilik yapmadan önce iki kere düşünüyorum artık.
Gerçekten yazık
Bunu diyebilen bir insan her kötülüğü düşünür. Yıllar yıllar evvel babam büyük bir esnafken iflas etmişti. Küçük pazar tezgahıyla ilçede esnaflık yaparken her sabah köşeye bir kutu gofret koyardı. Okula giden çocukları alıştırdı. Her cuma bir çikolata alan her çocuk:
Amca hayırlı işler diyerek geçerdi. Gerçekten bunun bereketi midir bilinmez çok şükür babam kısa sürede toparladı kendini. Ama günün birinde gofret alan bir çocuğu tutan adam, pazarın ortasında yakaladım hırsızı diyerek çocuğa bir tane vurmuştu. Babam koşup sen ne yapıyorsun, ben onları dağıtıyorum diyince de elini kutuya daldırıp 4-5 gofreti kaldırarak torunlarıma vereyim bari dedi adam. Babamı hiç o kadar sinirli görmemiştim. Adamın elinden çikolataları alarak sen kimsenin rızkını kendi sevgisizliğine alet edemezsin dedi ve kovdu
Demem odur ki zihniyet biz de durursak daha kötüye gidecek ve ne yazık ki robotlaşacağız
Bir şekerse şeker, sakızsa sakız
Naçizane verdikçe çoğalan o bereketten faydalanmak gerek. Azı, çoğu yok kesinlikle.