Merhaba.

28 yaşındayım, hayattaki kararlarım doğrultusunda üniversiteyi ancak bu sene bitirebildim. 14-15 yaşlarımdan beri çalışırım, kendi şirketimi kurmuşluğum var. Hayatımı birleştirmek istediğim bir kadın vardı. Son dönemlerde işsiz, parasız biri olduğum için terk edildim. Beraber hayalini kurduğumuz evde şimdi tek başıma yaşıyorum. Unutmaman gereken tek şey, çalışmalısın. Hayat sana güzel bir kapı açana kadar çalışmalısın. Kendi işimi yapmak için bir senedir yoğun uğraş veriyorum, bittim, tükendim belki de. Ama yarın sabah kalkıp lokantada bulaşık yıkamaya gideceğim. Neden biliyor musun? Tekrar ayağa kalkabilmek, bu hayatı sevebilmek için. Hayatına sonradan dahil olan insanlar seni en ihtiyacın olduğu dönemde terk edebilir. Ama bizler, her zaman çalışmalıyız.