Sanırım sizin bina ayakta kalmıştı ama önünden geçerken bile korkuyordu insan. Sokağın ortasından yürüyordum, her şey dün gibi gözümün önünde.

Hayat bir türlü devam ediyor üstadım, şimdi seninle oturup konuşsak hüngür hüngür ağlarız. Ben sadece bu fikirlerden kaçarak kendimi rahatlatabiliyorum.

Sizlerin tüm anıları, çocukluğu, arkadaşları yok oldu. İnan çok içten hissediyorum. Umarım yaşadığımız en büyük acı olarak kalır.