Depremin 3. gecesi sizin sokağa geldim bir tanıdık enkaz altındaydı, çok şükür tam 72. Saatte tüm aile canlı çıktı. Sizin oradaki sokağa sokak demeye bin şahit gerekti, maalesef. Hatta bir benzinlik vardı galiba, oraya yakın yerde oturmuştuk.

Ben de Adana’da yaşadım depremi. O anın korkusu ve bıraktığı izler bir ömür boyu geçmeyecek. 2 dakikalık sarsıntı anını düşündükçe gözlerim hala doluyor. Hayatta ölümle burun buruna kaldığım başka zamanlar da oldu ama tüm ailen, arkadaşların, komşuların ve sevdiklerinin ölüme aynı anda bu kadar yakın olması çok ayrı bir duygu. Ne kadar iyileştik desekte, iyileşemeyeceğimize o kadar eminim ki. Psikolojik etkileri bende sürekli baş gösteriyor hala.

Çaresizliği bu kadar derinden hissetmek çok zormuş. Çok üzgünüm.