Elimde değil zor zamanlar geçirdim o zamanlardan kalan bir alışkanlık gibi bir şey atamıyorum üstümden.

Beni 1:1 tanıyormuş gibi yazmışsınız izinizden geliyorum sanırım. Evet çok doğru 42 yaşında düşüncelerini çok sevdiğim bir abim var çok kültürlü ve fikirlerine inandığım ve çok sevdiğim birisi o da dahil olmak üzere "Ben sana inanıyorum sen bir gün başaracaksın" bu söz beni çok gazlıyor. Yoruluyorum ama aklıma bunlar gelince tekrar en baştan başlıyorum. Durmayı eksiklik gibi görüyorum halbuki bir tarafa yönelsem belki de her şey çok daha güzel olacak. Çevremde bu tarz işler ile uğraşan kimse yok, yol gösterenim yok, kardeşim yok yalnız hissediyorum. Evet arkadaşlarım var ama benim gibi düşünmüyorlar ben 08:00 - 17:30 çalışmak istemiyorum ot gibi yaşamak istemiyorum çabalıyorum ama boşa kürek çekiyor gibi hissediyorum. Bu forumda 2 senedir aktifim şu zamana kadar aldığım en içten cevaptı. Teşekkürler...

Çok da fazla o tarz işler ile ilglenmiyorum ama sosyal medya içerisindeyiz illaki karşımıza çıkıyor herkes bu sektör iyi dedikte yolumu çeviriyorum bu kayboluyorum artık.