Hocam param az ama mutluyum diye birşey yok. Hobiler, sağlık, egitim, lüks, konfor... daha dogrusu insanliktan zevk aldıracak hersey icin para şart. Bunu evli ve çocuklu insanlar dahs iyi anlar. Cocuguna 3.500 liraya mont alırken hesap yapmak zorunda kalmayan insan mutludur. Hastalandigi zaman suriyelilerden sırası gelmesini beklemeden özelde 2-3 bin verip aynı gün mr, tahlil vs yaptirabilen insan mutludur. Daha iyi bir arabaya binip kışın kendi evinde, yazın yazlik evinde oturabilen insan mutludur. Senede bir kere de olsa tatile çıkıp ailesiyle 50 60 bin harcayabilen insan mutludur. Hevesim yok diyorsunuz. Onun adı hevessizlik degil, kabulleniştir. Ben kabul etmiyorum. Benden daha kaliteli olmadigindan emin oldugum insanların benden daha rahat ve zevkli yaşamasını kabul etmiyorum. Çocugum telefonda "baba bana gelirken kebap getir" dediginde "maaşta söz oglum" demek zorunda kalmadan yasamayı tercih ediyorsam, bulgur pilavini sadece "uzun zamandır yemiyordum, canım cekti" dedigim zaman yiyorsam mutluyum. Hocam etin kilosu 370 lira. Arkadasları istedigim zaman mangala cagirabiliyorsam mutluyum. Ben eşek gibi çalışıp kral gibi yemeyi tercih edenlerdenim. Ama azıcık aşım. Ağrısız başım diyen insana da saygim var. Bu bence tercih meselesi.