44 yaşındayım. 14 yaşında ailemden ayrılıp yatılı okula gittim. O günden sonra da evlenene kadar yani 20 sene yalnız yaşadım. Yaklaşık 20 senelik bir çalışma hayatım var. Türkiye'nin 6 farklı şehrinde hayatımı sürdürdüm. Yani hayat tecrübesi olarak fena sayılmam
Kendi kişisel değerlerimden asla ödün vermem. Fakat bu konuda çok kararsız kaldım. Bir yanım boşver Allah'ından bulsunlar derken, bir yanım yapılan bunca şeyden sonra en azından biraz canları sıkılsın diyor. Bu yüzden belki de düşündüklerime destek olur diye bu konuyu açtım.
Yani bu konu, tazminat davası açayım paramı alayım diye açılmadı. Öyle bir niyetim olsaydı, mahkemeden tebligat gönderin öyle çıkacağım derdim. Fakat benim ve ailemin vicdanı ile para için oynamalarına çok sinir oldum. Böyle olmamalı. Bana açıkça "Biz burayı daha yüksek bir kiraya vereceğiz kusura bakma deselerdi ve istedikleri kirayı veremeyecek olsaydım, Yaradan şahidimdir tek kelime etmezdim". Umarım anlatabilmişimdir.
Bu arada görüş belirten herkese teşekkür ederim. Tek tek alıntılayamadığım için lütfen kusura bakmayın. Mahkeme için herhangi bir masrafım olmayacak. Avukat arkadaşım oluyor.
Hepimiz farklıyız ve hepimizin kendine özgü doğruları, düşünceleri var zaten bunlardan birisinin doğru olmadığını bir çok doğru olduğunu ikimizde bilecek yaştayız.
Şahsen ben ailemde, evimde bu konunun konuşulmasını bile uzatmak istemem. Vakit ayırmak istemem.
Değişmiyorlar, biliyorsun... Biliyorum.
İnsanları ehlileştirmek mümkün olmuyor, ben vaktimi daha olumlu güzel ve pozitif şeylere ayırırdım.
Kendi anne babasını ve depremi kullanacak kadar küçülen insanlara vereceğin maddi zarar etki etmez, yüzü kızarmaz.
Senin ödediğin kiradan 1 ya da 2 yıllık tazminatı verir yine o yıl içinde yüksek kiraya verip kar elde etmiş olur.
Ben vakit ayırmam bu tip insanlar için hele hele ailemle konuşacağım o kadar güzel şey varken enerjimi bunlara ayırmam.
Ayırırım diyene de saygı duyarım. Dediğim gibi tek bir doğru yok.
Benim yaklaşımım, doğrum bu olur.
Seninki başka, bir başkasının ki bambaşka.