Geçmiş olsun, Yaradan şifa versin. Profilinize baktım, aynı yaştaymışız. Benim de 11 yaşında bir kızım var. Annesine gittiğinde aramıyor kerata. Bazen ben de üzülüyorum ama neticede çocuk, bunu kasıtlı yapmıyor. Öyle düşünmek lazım. Çünkü geldiğinde "Babacım seni çok özledim" diyerek sarılıp gönlümü alıyor Kaldı ki siz benim gibi boşanmamışsınız. Yani sorunları çözmeniz çok daha kolay.

Bazen benim de hiçbir şey yapasım gelmiyor. Sanırım Tükenmişlik Sendromu diyorlar buna. Ben bunu nasıl aşıyorum, hayal kurarak ve hayallerime ulaşmak için çabalayarak. Mesela bu yaşta yurt dışına çıkmak ve orada yaşamak istiyorum. Kızıma orada bir gelecek kurmak istiyorum. Çevremdeki çoğu kişi "ne yapacaksın bu yaştan sonra" diyorlar ama bu benim hayalim. Yaşama daha sıkı bağlanmamı sağlıyor. Sizin daha farklı bir hayaliniz olabilir. En çok istediğiniz şeyi düşünün ve buna ulaşmaya çalışın. Faydası olacaktır.