Senin yaşındayken benzer sorunlar yaşıyordum ailemle kavga etme derecesine gelmemiştim ama ailem ve abim ekonomik durumumuz iyi olmadığından sürekli bana iş bulma derdindeydiler.

İşin aslı senin gibi ben de zor işlerde çalıştım. Yeri geldi sanayide çalıştım yeri geldi ayakkabı tezgahtarlığı yaptım, fabrikada cnc operatörlüğü bile yaptık.. ama hiç biri benlik işler değildi. İnternete ve bilgisayara merakım olduğundan birkaç sene bir web tasarım firmasında iş buldum ve çalıştım lakin şartları çok kötüydü. Maaş çok az ve geç yatırılıyordu, sigorta ve yol & yemek verilmiyordu.

En sonunda oradan da çıktım sonrasında ise aile evinden çıktım. Homeoffice olarak kendim çabalamaya başladım ve bir şekilde ekmeğimi kazandım. Anlatabileceğim çok ama çok uzun şeyler var ama şuan burada kafa şişirmeye değmez, bence eğer acil gereken ve o günü kurtaracak bir paraya muhtaçsanız bu tip işlerde çalışmak zorundasınız fakat bu durum kendinize özgürlük fırsatı yaratana kadar olmalı, yani sonsuza kadar değil.

Aksi taktirde dediğiniz gibi yerinizde saymanıza sebep olacaktır. Bir fırsatı bulunca kendi özgürlüğünüzü ilan edip kendi yolunuza bakmanız dışında bir çare yok. Baba parası, miras vs. yemeyen biz gibi insanlar için maalesef hayata başlamak çok acı tecrübeler ile gerçekleşiyor. Çok zorlanıyoruz. Birçok aile evlatlarına yük olmazken veya onlara maddi açıdan büyük destekler, rahatlıklar sunarken biz eksiden başlayıp hardcore zorlukta hayata merhaba dedik. Ben liseyi bitirir bitirmez babamın borçları yüzünden açık üniversitede okuyup iş hayatına atılmak zorunda kaldım ve örgün öğretim göremedim. Tüm aldığım parayı aileme veriyordum. Yıllarca onun borçlarını ödedik ve sıkıntı çektik. Ne zaman ki biraz belimizi doğrultup kendi hayatımı idame ettirebilecek gücü ve iradeyi buldum o zaman aile evinden ayrıldım.

Hayatında bol şanslar dilerim. Umarım her şey gönlünce olur.