Arkadaşlar, çevremde kimseyle iş güç hariç bir şey konuşamadığım için size içimi dökmek istedim. Ben 14-15 yaşında maddi sıkıntılar yüzünden bugüne kadar tonla iş kovalamış bi insanım. Bunca şeyi yaparken ana hedefim hem kendime hem de aileme rahat bir yaşam sunmak, ayrıca babamın da ağır işinden kurtulmasını sağlamaktı. Allaha şükür şuan İstanbul gibi bir yerde istediğimizi yapıp rahatça yaşayıp gidiyoruz.

Buraya kadar güzel fakat ben çocukluğumdan beri hedef belirlediğim şeye ulaştığım için, bi nevi boşluğa düşmüş gibiyim. Böyle devam edersem elimdekinden de olacağımın farkındayım. Aslında şuanki durumumun çok çok daha iyisine ulaşabileceğimi de biliyorum ama yine de eski halimden eser yok. Zamanında uykusuz 48 saat ekrandan gözümü ayırmadığımı bilirim, şimdi bi işe başlayıp hemen bunalıp bırakıyorum. Hayattan beklentin ne? Diye sorsalar cevapsız kalırım, düşünüyorum ama bulamıyorum