Herkesin hayatı maalesef aynı ilerlemiyor , benzer bir konuyu bende açmıştım sonra sildim tabi . Bir şey desen yine üzülen sen olursun , her davranış yeni bir duygusal yara açıyor . Vefat etse haklı olmamıza rağmen hayatımızı pişmanlık içersinde geçiririz hep suçu kendimize yıkarız . Bazen insanları olduğu gibi kabul etmek gerekiyor , babalarımız kafamızda kurduğumuz “Baba” tanımına uymayabilir fakat bunun için elimizden hiçbir şey gelmez . Öyle büyütülmüş öyle görmüş , kişiliğini yaşadığı gördüğü şeyler oluşturmuş . Ne için yaşıyoruz ? Bu ekosistemde yerimiz neresi ? Hiçbir şeyiz . Herşeyi bir kenara bırakıp dün dünde kaldı diyip geri kalan hayatımızı ne istiyorsak onu yaparak geçirmemiz daha doğru olur . Benim hiç dedem olmadı bu duygu nedir bilmem çoğu kişinin eksik/hasarlı duyguları var , elden bir şey gelmez .