Silah caydırıcı bir güçtür aynı devletlerin nükleer silahları gibi. Kanunsuz bir şekilde değil sıradan bir vatandaşın kanunlara - psikoteknik raporlarına uygun şekilde sahip olması normal bir hak olmalı. Kriminal, suçlu insanlar zaten gayri resmi bir şekilde her türlü silahları - aletleri temin edip suça bulaşıyorken dürüst - normal insanların yasal olarak bu hakka sahip olmaması kabul edilemez.

Kanunlarımız var ama ne yazık ki kapalı veya açık bir şekilde alenen çiğneniyor. Emekli amirallerin, Kanal İstanbul için yazılı bildiri protestosu sonrasında "bir vatandaş" yarı otomatik silah fotoğrafı ile sosyal medya üzerinden ilgili amiralleri kendince tehdit etmişti. Yanlış bilmiyorsam yasal olarak bu silahlara şahsi olarak bir "orgeneralin, bakanın, emniyet müdürünün" bile sahip olma hakkı yok değil mi?



Dünyanın hiçbir yerinde polis, asker her zaman her yerde bulunamaz. Sadece refahın çok yüksek ve nüfusun çok az olduğu küçük ülkelerde bunun denetimi, kontrolü daha iyi uygulanabilir fakat orada bile Norveç'teki gibi manyağın biri çıkıp 100 küsür insanı hazırlıklı bir şekilde öldürebilir. Tabi ki bireysel silahlanma bu şekilde her türlü potansiyel terörü muhakkak engelleyemez ama ben neden gayri resmi veya normal şartlarda yasal olarak silah taşıma hakkı olmadığı halde kılıfına uydurarak taşıma ruhsatı ve silah sahibi olan insanlara karşı kendimi aciz ve korumasız hissediyorum? Hissetmek zorunda kalıyorum?

Bugün rastlantısal veya kasıtlı bir şekilde birini öldüren kaç kişi ölene kadar hapis yatıyor, ölen kişi "kaç yıl" toprak altında yatıyor. Hukuka ve adalete kırgınım ve ne yazık ki güvenimde yok. Şiddet, yaralama, cinayet mağdurlar ne yaşıyor yapanlar ne yaşıyor? Ülkemizde toplumun hukuka veya adalete önem veya değer verdiği falanda yok.