Belli bir yaşa geldikten sonra aile ile aynı evde yaşamak gerçekten çekilmiyor. Bunda iyi aile, kötü aile ayrımı yapmıyorum. Ailesiyle arkadaş gibi olan bir yetişkin de eğer sürekli ailesiyle vakit geçiriyorsa benim gözümde kendini gerçekleştirememiş ana kuzusudur. Şahsen ailemle böyle sorunlarım yok ancak dediğim gibi insanın benliği ve hayata karşı olan öznelliği; konfor alanını terk etmeye, çevresel faktörlerde bir aile kurumunun kanatları altında değil kendi başına bir saygınlık ve güç kazandığı zaman başlar. Eminim
@HazBusiness; dostum da okuduğunda bana katılacaktır.
@syst3mown3r; Hocam evlilik planınız olduğunuzu söylediniz. Yağmurdan kaçarken doluya tutulmayın. Kırmızı çizgilerinizden biri bile geçiliyorsa bu alarmdır. Sevgi her şeyi halleder diye düşünmemek lazım. Evlilik hayatı için çoklu bir uyum durumu olmalı. Bunu tartmak lazım. Birlikte yaşamadan birini tanımak çok zor. Her hafta buluşmaya mükemmel haliyle geliyor, pijamalı ev hallerini bilmiyoruz.
Aile konusunda ben kutuplu düşünüyorum biraz. Ya evlenip, ailene 100 metre uzakta bir ev tutup ömrünü tamamlarsın; ya da duygusal bağlarını koparıp ailenden uzaklaşırsın. Büyümek budur. Ha maddi ihtiyaçlarını giderirsin, ayda bir diyalogun olur eyvallah.
Don Corleone'un sevdiğim bir sözü var: "Ailesiyle vakit geçirmeyen erkek, gerçek bir erkek olamaz." Yazdıklarınızdan anladığım siz almanız gerekeni almışsınız. Artık uzaklaşma vakti. Kendi düzeninizi kurmalısınız. Bu yeni bir semt, yeni bir şehir, yeni bir ülke olabilir.