hocam aslında tamda bu oluyor hepsi birbirine karışıyor iş işte kalmıyor ev evde kalmıyor ufak tefek tartışmalar illaki oluyor ama bu yönden sorunum yok sadece iş sürekli evde kalıyor bazen sabah isteğim oluyor çalışıyorum bazen olmuyor akşama bırkaıyorum parça parça bütün gün çalışıyorum ruh halime bağlı bir şekilde ama öyle bir isteksizlik başladı ki körerdiğimi hissediyorum sorun boş vaktimin olup olmaması değil o isteksizlik...
herşeyi düzgün ve gerçekten irfan ehli olan bir insana nasıl bukadar başarılı, hayatının güzel gittiğini ve nasıl bu mutluluğu elde ettiğini sormuşlar. cevap; ben yemek yediğimde, yemek yerim, uyuduğumda, uyurum. çalıştığımda çalışırım, konuştuğuımda, konuşurum. uyurken bişey düşünmem sadece uyurum
)) biz uyurken iş düşünüyoruz. çalışırken yemek düşünüyoruz. yeemk yerken iş düşünüyoruz zihnimizi öyle yoruyoruz ki...
insanın verimli olduğu saatler vardır verimsiz olduğu saatler vardır bu ikisini bir birine karıştırıyoruz ve hiç bir iş ilerlemiyor.
büyük bir insanın tavsiyesi bana bu konuda tek yol haritası oldu oda şu, akşam dükkanını kapattığında dünya işlerinide dükkanda brak. yani zihninden fikrinden çıkar dükkanda kalsın. işteykende tam tersini yap.
bunları ev ortamında yapmak imkansız. çünkü tam işe odaklanırken hanımın trip atacağı bişey olabilir yada bir isteği olabilir. çocuk ilgi isteyebilir tam işe odaklanmışken misafir gelebilir. çorba oluyor hep.
bunun tek çaresi var oda işi ev dışına çıkarmak