Çocukken hatırladığım tek şey 5-6 yaşlarından bahsediyorum eve sürekli icra memurları geliyordu . Annem ve babam hayatlarında asla doğru kararlar veremeyen insanlardı gelecekti yaşantılarını ve çocuklarının ne hayatını ne eğitimini hiç düşünmeden kararlar veriler bu kararların sonuçlarını da tüm aile öderdi . sonra ben 7 yaşındayken ayrıldılar Annemle kaldığım 7 den 18e yılllarımı anlatsam muhtemelen yazdıklarımı okuyan kişiler bundan sonra ki yiyecekleri tüm yemeklerde mide bulantısı çeker . Dert ... gibidir derdi bi abim herkes en büyüğünü kendinin ki sanar ama benim ki zihniyet zehirlenmesi yaşayan insanların arasında yaşamaktı

Şimdiler de keyfim yerinde hepsinden uzağım kurtuldum beni ben olduğum için seven ailemden bile değerli hissettiren insanlarla beraberim