Selamlar dostlar bugün biraz sohbet edercesine bir yazı paylaşmak istiyorum. Konumuz ve gündemimiz her zaman olduğu gibi para.

25 Yaşında bir kardeşiniz olarak 3/4 sene önce Asgari tutarda çalışan ve mutlu bir insandım.
Tutkularım, heycanlarım, ulaşılmaz ve ulaştığım şeylerin değerini bilirdim. Mutluydum. Ne kadar harcarım tatil günü ne yaparım planlardım.

Ne zaman parayı bulduk hayatım alt üst oldu.
Spor yapalım diyoruz her gün bir yerdeyiz göbek çıktı.
Geziyoruz kızlar çapkın diyip geçiyor. Aşk sevgi yaşayamaz olduk.
Kim dost kim bizi sevdiği için yanımızda anlamaz olduk.

Tamam bu para güzel güzelde. Bence yaşla alakalı yaşamak isterken bazı şeyleride kaçırıyoruz gibi.
Aile ile tatil, güzel akşam yemekleri falan filan her şey tıkırında. Ama çevredeki sevdiğin dostların yetişemezken veya kazandığını bilirken eskisi gibi bile bakmıyor gözlerine.
Bu seviyeyi ya ben koruyamıyorum yada bu hep böyleydi insan oğlunda.

Şunu söyleyebilirim para gerçekten duygusal anlamda iyi insanlara yalnızlık getiriyor.
Ortamda o kadar bozuk ki atıfta bulunarak 'Temiz Aile Çocuğu' gibi takılıncada ezici sözlere mahrus kalıyorsunuz.

Bu arada milyon dolarlar kazanmıyoruz. Makul seviyede konuşuyorum dostlar. Durmak yok yola her zaman devam.

Sizce büyüklerim, abilerimiz bu söylediklerimden bana veya herkese ne gibi tavsiyelerde bulunur?