Zor iş açıkçası. Büyük sorumluluk gerektiriyor.

Bende var bir tane. Kısırlaştırma işlemini tamamlayana kadar canımız çıktı. Hayvanın kan değerleri düşük çıkıyordu vs. derken risk aldık kısırlaştırdık. Kafasına takılan huniyi ağzına takmış gece dişler kan içinde, yanaklar yara falan sabahtan beri onunla uğraşıyorum.

Çocuk gibiler. İlgi istiyorlar. İnsan gibiler rahatsızlanıyorlar. Bu yüzden eğer bakabilecekseniz alın. Marry, benim aile fertlerimden biri gibidir. Ne maddi olarak bir şey esirgerim ne de zamanımdan. Gerektiğinde oturur sadece onunla oyun oynarım, severim. Gerektiğinde en iyi tedaviyi ya da beslenmeyi alsın diye paramı kıyarım.

Çok alışıyor bir de insan. Bana aşık, kasamın üstünde uyur hep yanımdan ayrılmaz. Geçenlerde gözü açık uyuyordu. Bir iki dürttüm ne yapıyorsun diye ses etmedi. Salladım, ufak ufak tokat attım uyansın diye uyanmadı. Aklımı aldı öldü sandım. Yere çekince kendine geldi avel rüyaya dalmış. Demem o ki çok alışıyorsunuz bir şey olursa, yokluğu ağır koyuyor. ( Marry'nin yavrusu ölmüştü orada yaşadım bu hissi )