Dünyaya gözümü açtığımdan bu yana koyu bir Fenerbahçe'liyim. 5-6 yaşlarındayken maçlara gitmeye başladım. Özellikle Kayserispor-Fenerbahçe maçlarını çok severdim. Çünkü Fenerbahçe buraya geliyordu. Ailede kimse futbolla ilgilenmezdi. Mecburen saha dışında büyük amcaların yanında girmeyi beklerdim. Zaten 4-5 arkadaş toplanıp giderdik sırayla bu da oğlum bu da yeğenim diye sahaya alırlardı. Turnikeyi geçince de teşekkür eder en yukarı çıkardık. Ama maçlarda genelde tek olurdum. Fenerbahçe gol atınca içimden sevinirdim başkaları kızmasın diye. Sonuçta Kayserispor tribünündeydim. Daha sonra yıkıldı uzak bir yere taşındı, yaşı 20 nin üstünde olanlar bilir zaten eski stadyumun yerinde şuan Forum Kayseri var. Neyse stadyuma gidemez olunca çay bahçelerinin pencere kenarından izlerdim. Özellikle çocuklu yaşlarımda tek zevkim futboldu. Belki de Türkiye'ye gelmiş geçmiş en iyi futbolcuyu Alex'i canlı izlemek nasip olmuştu. O sıralar evin her yerini gazetelerin verdiği posterlerle, Fenerbahçe dergileriyle doldurmuştum. Aylarca para biriktirip 100. yıl formasını satın aldım. Biriktirdiğim her para hemen hemen Fenerium'a gidiyordu. Hatta buradaki yeni Fenerium mağazasının açılışına 3 futbolcu gelmişti onları görebilmek için saatlerce bekledim. Tuncay ve Servet vardı diğerini hatırlayamadım. Zaman geçtikçe büyüdükçe biraz daha geri planda kalmaya başladı Fenerbahçe, ama asla bitmedi. Her yenilgide, her kötü olayda kızıyor sonra da geri barışıyordum. Çünkü vazgeçemiyordum. Fenerbahçe benim için tutkuydu sanki bir parçam. Bu kadar önemli olan neydi bilmiyorum ama çok seviyordum. Onunla gülüyor onunla ağlıyordum. Belki de çoğu futbolcunun üzülmediği maçlarda, umrunda olmadığı zamanlarda ben uyuyamıyordum. Fenerbahçe böyle basit bir kulüp değil nasıl hazmediyorlar anlayamıyordum. O formayı giymek herkese nasip olmuyor, formanın ağırlığını bilmediklerini düşünüyordum. Bugün ezeli rakibimiz Galatasaray şampiyon oldu, tebrik ederim. Öyle veya böyle nasıl olduğu önemli değil sonuçta hak edilmiş bir zafer. Yaş şimdi 30'a dayandı senelerdir herhangi bir başarımız yok ama yarın sezon yeniden başlasın yine aynı umutlarla yine aynı sevinçle yine o 5 yaşındaki ruhumla takımımı destekliyor olacağım. Yeri geliyor gururlanıyorum yeri geliyor çok sövüyorum ama sevdiğimden. İnsanı en çok sevdiği kırarmış ya o mesele. Elbet bizimde çiçeklerimiz açacak Sabri abi İster 2024 ister 2034 ben ömrümün yettiği sürece Fenerbahçeli olmaktan gurur ve onur duyacağım.