Ben 27 yaşına kadar ki malesef inandığım dindeki "Sınanma"nın en önemli olduğu yıllarda aşırı kötü bir hayat yaşadım. Bu yüzden çok üzgünüm. Hukukta suç olmayan ama maneviyatta "haram" olan her şeyi fazlasıyla yaptım ki gerçekten sınırı fazla zorladım.

31 yaşındayım, 4 yıl önce gerçekten yaşam amacının bu olmadığını, bunun için varolmadığımı düşünüp Kur'an ı bi okuyayım dedim. Saçmaysa inanç konusunu tamamen rafa kaldırıp eski hayatıma devam edeyim, en sonunda İstanbul'un bir köşesinde leş olurum, belediye de cenazeyi kaldırır herhalde dedim.

Kur'an ı okuduktan sonra umduğum olmadı. Namaza başladım. Tüm davranışlarım değişti. Elhamdülillah müslümanım. Peygamberime inanıyorum ve seviyorum.

Ek Not: Yalnız siyasilerin pek çoğuyla, sosyal medya ve tvdeki meşhur vaazcılarla aynı dine mensup değilim.

Konuyu açan kardeşime, hak veriyorum. Gerçekten çok zor bir dönem. Ahir zaman... Yine de çevrene, İslamiyetin Türkiye distribütörü gibi davranan pek evliya(!) muhteremlere bakarak değerlendirme yapmamanı rica ederim. İslamiyet, zaten olunması gereken iyi, ahlaklı ve dürüst bir insandan ayrıca onu var edene teşekkür edilmesinin istendiği bir inanç.