Namaz gerçekten çok farklı bir şey. Yani gideyim bir iki rekat namaz kılayım konusu değil. Bende elhamdülillah Müslümanım ama benim sorguladığım şey şu oldu. Müslüman ailelere bakıyorum. Namazı hayatının merkezine almışlar. 33 yaşına kadar bu durum içimde ukte olarak kaldı. Ama ne zaman namaza koşan birini görsem, içimde garip bir duygu karmaşası oluyordu.

Son zamanlarda yabancı ünlü kişilerin namaz kıldıkları ile ilgili videolar önüme gelmeye başladı. Bu videolar öyle bir şey ki. Gösteriş değil. Hani alıştığın bir şeyi gündelik yaparsın ve bu artık herkes tarafından kabul görür ya. Öyle bir alışkanlık. Yani normalmiş gibi.

Bu süreden sonra, ya dedim ben neden bu insanlar gibi olamıyorum. Birgün köprü inşaatının denetimi için şantiyeye geçtim. Orada da harika bir manzara eşliğinde cami vardı. Bir şey beni o camiye çağırdı. Bunu anlatmam çok güç. O camiye girip namaz kılmaya başlayınca o duygunun tarifini yapamıyorum. Annemin bana sarılması gibi bir şey ama ondan daha kudretli bir şey sanki bana sarıldı. İşte dedim, istediğim yerdeyim.

Şimdi benim için bir durak oldu namaz. Ne zaman namaz kılsam sonrasında bambaşka bir insan oluyorsun. Sanki insanın eksik yapbozu namazmış gibi oturuyor tüm hayatına.

Bunu anlatıyorum. Amacım şey değil. Ya işte görüyorsun ben ne yaşadım. Bırak düşünceyi falan. Kıl namazını. Bunu diyemem. Bu duyguyu senin keşfetmen gerekir.

Hakkında hayırlısı olsun. Kal sağlıcakla.