Benim hayatta en çok önem verdiğim şey sözdür. Bir söz veriliyorsa o sözün tutulmasını beklerim. Nice müşterilerim var 20bin borcu olmuş, ödeyeceğini bilirim ama tarih vermediği için ödeme ile ilgili baskılamam. Ama 100 lira borcu olan adam şu gün vereceğim der o ve gün vermez ise ona öyle bir takılırım ki günde 10 defa da ararım. Çünkü beklentim oluyor. Bu kardeşimizin de durumu öyle. Bir yerime çıban batmış, onun stresine girmiş gibi Almanya'dan ekipmanı getirtir, sabahın 8inde trene yetişme savaşı verirken araya 2 dakikayı sıkıştırıp kardeşimize teslim ederim. Sonrasında bir şeyler vermeyen isteyen şahsa karşı insan beklentiye giriyor. O paraya ihtiyaç olunduğu için değil, verilen bir söz olduğu için. Hesaba 1 kuruş girse beklenti karşılanmış olacaktı. Profilimi kurcalarken çocuğu görmesem iyiydi ama denk geldi, bende yeniden öfkelenip konuya yazdım işte. Kısacası mevzu bahis para değil, verilen ve tutulmayan söz. Yav birde yazmış, verdiği sözü hatırlatmışım. Aptal kafam sana ne milletin kulaklığından