Arkadaşlar malesef ülkemizde gerçekleşecen bu deprem orada yaşayan yaşamayan, yakını olan veya olmayan herkesi derinden incitti.
İlk duyduğum gibi arkadaşımın arabası ile ne bulduysak doldurarak yola çıktık.
Memleketim Malatya Doğanşehire gittiğimde kalbim durdu sandım ve hastanelik oldum. Tansiyonum çıkmış daha fazla araç kullanamadım cünkü yerler patlamış yolalr tehlikeliydi hastane bahçesinde köyüme gitmek için sabaha kadar bekledim.
Köyüme yardım götürdüm ve sonra yoldayken yeğenlerimin Kahramanmaraşta enkaz altında olduklarını öğrendim. Birileri yeğenlerimi ve yengemi tv görmüşler ancak bizde o panikle benzeterek hastaneye arkadaşlarımı gönderdim malesef onlar çıkmadı hatta r10da bile konu açtım.

Enkaza 3 günü ulaştım orada yaşadığım herşeyi içime atıyorum.
Tajekistanlı bir ekip sayesinde, Size yemin ederim ki ellerimle buldum onları.
Yaşadığım acının tarifi yok. 1 yaşında cocuk babasız kaldı oda yeğenimin oğlu.

Herkes aradı, destek oldular, yanımda oldular.
R10'da Yusuf kardeşim var bizi yönlendirdi, Burak Bozkurt aradı, Bülent abi desteğini esirgemedi Engin abi var, aklıma gelen herkes beni aradı.

Ama herkesden çok sevdiğim birisi vardı forumda o beni adam gibi bir kere arayıp sormadı sitem ettiğimde ise, dünyayı kendinden ibaret sanma dedi.
O deprem bölgesinde değildi ama depremzedelere yardım ediyordu. Sanırım onu kast etti ama cidden çok zoruma gitti.
O kadar zoruma gitti ki anlatamam, abi deyip peşinde dolanıyordum. Neyi olsa canı sıkılsa yüreğim yanıyordu hep dua ediyordum param olsun yanında olayım, destek olayım.

Vallahi benim sofram, benim ekmeğim, benim yaşantım merttir kimseye hainlik etmedim bu yaşıma kadar yakın zamanda psikolojik destek almaya başlayacağım cünkü hep depremler oluyor cünkü hep onları görüyorum.

Maraşa girince şunu anladım abi herşey boşmuş.
Ne yaparsan onu götürüyorsun kendinle...
Bu vesileyle kırdığım kim varsa bilmeyerek istemerek beni affetsin.
Çünkü yaşadığım, gördüğüm şeyler beni inanılmaz bir hissiyata itti.


3 gün boyunca kepcenin üzerindeydim ona yardımcı oluyordum o kazıyordu ben bakıyordum yeğenlerime ulaşana kadar bir sürü vefat eden insanıda çıkartılmasına, yardımcı oldum.
Ne yedim, ne içtim, ne konuştum ne konuşabildim... Enkazın karşısına çektiğim arabanın içerisinde uyudum.
Çünkü tek sahipleri ben gibiydim, ben bir amcaydım.
Selametle...