Herkese selamlar, burayı da çok özledik. Hala travma yaşıyorum, kolay kolay da silinecek gibi durmuyor. 04:17’de önce hafif sallanmaya başladık, o sırada bilgisayar başında çalışıyordum. Kapıya yönelirken birden daha da hızlandı. O sırada apartman çöküyordu sallantıyla beraber fark etmedik. Evin içinde duvarlar patlarken ben ertesi gün tadilat yaptırırım düşüncesindeydim, depremin büyüklüğünün de apartmanın halinin de farkında değildim. Apartman çökünce kapı kilidi de göçmüş ve tamamen kilitlendi. Elektrik de olmayınca her yer karanlık, duvarlar patlak, fena bir rüzgar. Rüzgar içeride tozu da beraberinde getiriyor.

Pencereden “beşinci kattayım yardım edin” derken yaslandığım duvar da sokağa doğru devrildi. Evin ortasında kalmaya çalışıyordum. Kapıyı kırmaya çalıştım fakat olmadı. Duvar kenarına çöktüm, ölmeyi bekliyordum. Ardından da sağ olsun alt komşumuz malzemeyle gelip kapıyı kırmaya başladı. Küçük bir delik açıldı ve aşağıya doğru yöneldim. İkinci kattaki dairenin salonu sokakla birleşmişti oradan kendimi dışarı atabildim. Sonrasında artçılarla her şey tamamen yıkıldı. Yağmur ve karanlıkta hava aydınlanana kadar sokakta bekledim.

Memleket berbat, kimse kalmadı. Akrabalarımı arkadaşlarımı kaybettim. Bazılarının mezarını, cesedini bile bulamıyorum. Allah hepimizin yardımcısı olsun ve bu durumu düşmanıma bile yaşatmasın. Artık ne ev, ne araba, ne iş kaldı. Yılların emeği bitti, sokakta çadırda kaldık. Ertesi güne bile plan yapmamalı, kimseyi kırmamalı… Düşmanı da, dostu da çok iyi tanıdım. Yıllardır yanımızda olan insanlar aramazken, hiç aklımıza gelmeyenler evine davet etti. Allah büyük, veren oydu aldı. Yine verir, toparlanırız.