Depreme Hatay/Defne de yakalandım çok tuhaf bir şekilde depremden bir kaç dakika önce uykum hafiflemişti ve uyumak için yatakta dönüyordum hava çok kötüydü şiddetli yağmur ve gökgürültülüydü. Deprem hafiften başlamıştı hafif depremlere alışkındık 5-10 saniye sürer biter diye yastığı kafamın üstüne koyup uyumak istemiştim, ailemin çığlık sesleri üzerine odamdan koşarak çıktım. Çıktıktan hemen sonra dolaplarım devrildi ve kapıyı tamamen kapattı çıkmasaydım o odadan nasıl çıkardım bilemiyorum. Ailemizle hep beraber tek bir noktada toplanıp yere çöktük deprem bitmiyordu bir kaç saniye hafifleyip onlarca saniye şiddetleniyordu ve o gürültüler ne olduğunu anlayamıyorduk binamızın üskatlarının çöktüğünü düşünüp kapıyı açmaya çalışmaya başladım ama o sallantıda ayakta kalabilseydim. Şiddetli sallanma hafifleyince kapıyı açabildik ve inip arabamıza sığındık ve çevremize ulaşmaya çalıştık şebeke kesilmişti zar zor ulaşmıştık. Yıkımın şiddetinin hiç farkında değildik mahallemize bakıyorduk bir şey görmemiştik karanlık hava ve şiddetli yağmur dolayısıyla. Sabah olmuştu hala neler yaşadık farkında değildik aileyle eve girip çeket hırka gıda alıp çıkalım ve eve bakalım demiştik duvarlar çatlak ve heryer darmaduman olmuştu odamdan şansıma tek sağlam çıkan bilgisayarım mouseum ve yatağımdı geri kalan herşey yerinden uçmuş ve paramparçaydı. Babam inşaat ustası hemen kolonları kontrol etmişti çok şükür ev sağlam duvarları halleder içimiz rahat etsin diye ek güçlendirmeler yapar hallederiz diyordu tabii daha evden alacaklarımızı almadan tekrar sallanıp evden kaçmıştık. Caddeye çıktık ve içimizden keşke çıkmasaydık dedik yıkılmayan ev sayısı biri ikiyi geçmezdi o zaman şiddetin farkına varmıştık ve biz nasıl tekrar eve geçebildik diye kendimize kızdık. O yıkıntıları görmek çok zordu bizim için. İlk bir hafta çok zordu bizim için yardım çok azdı gerçiğde konuşmam gerek gelen yardımlarda gönüllüydü. Enkazdan çıkamayan arkadaşlarımız akrabalarımız, sakat kalan arkadaşlarımın haberleni aldığımda yaşadığım duyguyu anlatamam ama çok zor. Daha fazla dayanamayıp depremin 10. günü gibi bir şey ankaraya sığındık. Babam bizi ankaraya yerleştirip hataya döndü. Döndüğü gün 6.4 şiddetindeki merkezi Hatay/Defne olan depremi yaşadı çok şükür ki hiç bir şey olmamıştı babama ama korkusundan titremişti iyi olduğunu söyleyip hemen kapatmıştı telefonu kendisini toparlayınca konuştuğumuzda ayakta kalan binalarında çöktüğünü durumun çok daha kötü hale geldiğini söylemişti.

Hala atlatamadım uyuyamıyoruz uyanık kalamıyoruz sanki her an tekrar başlayacak gibi hissediyorum en ufak sallanan titreyen bir şey görse bilincim gidiyor.

Lütfen önlem alın binanızı kontrol ettirin.