Hataylı değilim, hatta Hatay'a hiç gitmedim ve görmedim de. Ama hep yemekleri dolayısı ile merak etmişimdir. Çok görmek istediğim de bir yerdi. Şimdiki halini gördükçe en az sizin kadar yıkılıyorum diyebilirim, yemin edebilirim, buna inanın...
Belki sizler gibi acıyı derinden görüp yaşayamadık, ama öyle derinden çarptı ki bizileri inanın travma da tavan yaptık. Hatay'da dahil olmak üzere kalbimiz deprem bölgesinde kaldı. Zira hayat akışında devam ediyor, edecek.. Etmeli de... Deşarj olabilmek için şarj da olabilmeyi becerebilmeli insan oğlu. Kalanları daha güçlü seviyeye taşımalı, aramızdan ayrılanları ise asla unutmadan kalbimize basmalıyız. Bunu atlatmak uzun mesafeli bir yarış pisti diyebiliriz, öyle 1 yıl, 2 yıllık mevzu değil. Belki de 10 yılı aşkın sarılacağız. Unutursak kanımız kurusun diyeceğiz, bir adım her daim öncelik vereceğiz ve birbirimizi bıkmadan, bırakmadan tutacağız... Hayata tutanarak şarj olacağız...
Keşke zamanı geri getirebilme şansımız olsaydı...
Sevgili forumdaş arkadaşım, istediğin zaman içini döküp yazablirsin, yalnız olmadığını her zaman göreceksin... Şahsen ben Bursa'dayım ve buralardan bir isteğin, arzun, yapabileceğim bir faaliyetim olursa, çekinmeden saat kaç olursa olsun bana da yazabilirsin...
Hatay artık hepimizin şahsi meselesi, kalbimiz sizlere....