14 şubat sevgililer gününde 2 senelik ilişkimi bitirdim (1,5 sene aynı evde yaşadık). Canımdan can gitti gibi hissediyordum. 5-6 kere daha öncesinden büyük tartışmalar yaptık (ayrılık noktasına yakın) Her kavgada canımdan can gidiyordu. Alttan alınca düzelmeye başladı. Ama hayat sürekli alttan alınacak bir yer değil, sonuçta jenga oynamıyoruz. Olmazsa ölürüm biterim ne yaparım gibi düşünmeyin. Zamanında yeterince düşündüm bu beni gerçekten küçük düşürdü farkettim. Sonradan pişman olacağın yola başında olmamazlık varsa hiç deneme. Bende zamanında reddedilmiştim. Azimle istikrarla bir şekilde toparladım 2 sene sürdü ittire ittire. Şuan diyorum keşke uğraşmasaydım, 2 senede daha farklı insanlarla tanışabilirdim daha iyi noktalara gelebilirdim. Tabi bunların tam tersi daha kötü olaylar yaşayabilirdim daha kötü yerlerde olabilirdim. Fazla sıkmayacağım umarım sana bunun katkısı olur. İnsan beynine hükmedebildiği sürece ne mutsuz olur ne yanlız kalır . Ben bunu çok yakın zamanda öğrendim, iş işten geçmişti. Yaptıklarım kendime saygımı azaltmış haberim yok. Eğer olmuyorsa yolun başındayken bırakmak en iyisi olacaktır senin için. Yine de tercih senin ben yaşayarak görmek istiyorum diyorsan kendini küçülterek onun kalbini kazanabilirsin (kendine saygın yoksa). Bak yaşıyorum ölmedim daha Tek başıma cafeye gidiyorum kahvemi içiyorum. Tek başıma gezebiliyorum. 3-5 arkadaşım var arada görüşüyorum. Ölücem biticem mahvolucam diye düşünürken yeniden doğuyorum. Daha güçlü, daha azimli, daha sıkıntısız. Biraz uzun oldu hocalarım affola.