6 şubat günü 04.17de eşimle beraber 12 saat enkaz altında kaldık. Enkaz esnasında eşimin üzerine düşen blokların birinden demiri vücuduna saplandı ve yaklaşık 3 saat sonra iç kanamadan dolayı kollarımda can verdi. Şanssızlığın içinde şanslı bir adamdım ki sevdiğim kadınla vedalasabildim. Birbirimize sözler verdik ve helallik istedik. Bir sürü kişi sesimizi duydu ama kimse yardıma gelmedi.
Elazığlı bir çocuk sesimi duydu küçük bir delik açtı ve babama telefonla ulaştı. Sonrasında yardıma gelen babam elleriyle kazarak 12 saatin sonunda enkaz altından çıkardı. Hastanelerde yer olmadığı için doğrudan mersine kendi aracimizla geldik. Sağ elimden operasyon geçirdim ve 1 yıllık bir tedavi programına başladım. Şimdi taburcu oldum,dinleniyorum. Bana küçücük delik açan o elazığlı çocuğu tekrar arayıp helallik istediğimde olur mu abi kim olsa aynı şeyi yapardı dedi ama sesimizi duyan kişilerin hepsi yardım etmedi.
Bu süreçte nasılsın diye soranlara ne cevap vermem gerektiğini bilemedim. Iyiyim desem canımdan öte can toprak altında yatarken iyiyim demek ona ihanet gibi, kötüyüm desem verdiğim sözler yere düşüyor gibi...
Öfkeliyim, yardım cigliklarimizi duyup da yardım etmeyenlere, eksiğim kurduğumuz hayallerin boynu bükük diye. Ve minnettarım beni o delikten kurtulmama sebep olan kişiye.
Her neyse, seni şimdiden çok özledim Meralim... bununla nasıl baş edeceğim bilmiyorum ama öğreneceğim. Seni yaşayacak ve yaşatacağım ve sen de yukarıdan beni izleyip her zamanki gülüşünle benimle gurur duyup yine usulca söyleneceksin "iyi ki biz!" Diye...
Senin için yaşayacağım Meral'im...

Kayıplarımızın mekanı cennet olur umarım...