Memleketim yıkıldı.
Çok seviyordum memleketimi aşıktım bu şehre. Hiçbir imkan olmamasına rağmen şartları çok kötü olmasına rağmen beni kendine bağlıyordu bu şehir.

Artık Adıyaman yok.
Her yer yıkıldı tanıdık yüzlerin hepsi toprak altında. Şehrimin hangi sokağına girsem acı var enkaz var.

Şuan şehir tanımadığım yüzlerle dolu.
Kime sorsam farklı bir ilden memleketime yardım için geldiğini söylüyor.
Yolda karşılaştığım benimle beraber ağlayan afad gönüllüsü Aksaray’dan gelmişti. Sigarasını aldığım çadırımı kuran ekip Trabzon’dan Bitlis’ten. Beni arayıp nerdesiniz abilerim geliyor oraya size yardım getirsinler diyen üniversite arkadaşım Gümüşhane’den Çorum’dan Gebze’den bizlere ulaşıyordu.
Yolda gördüğüm yardım tırlarında Batman Rize Antalya Sivas Ordu Konya Amasya illerinin adı yazıyordu.
Ben yıkılan şehrimin üzerine koşan bir Türkiye’yi gördüm. Ben memleketimi Adıyamanımı çok seviyordum sadece. Şuan 81 ile aşık oldum. Bütün vatan topraklarını kendi evim görüyorum. Her yerde bir aşım bir evim olduğunu biliyorum. Türkiye Cumhuriyetinin büyük olduğumu biliyordum ancak çok büyükmüşüz çok büyük bir milletmişiz yaşayıp görüp anladım. Rabbim bu milleti korusun. Bir daha acılar yaşatmasın