Çok bir şey yok hafızamda dostlar, depremin olduğunda kendimi kapının önünde yıkılan eşyaları kapı kapanmasın diye tutarken buldum. Kucağıma küçük kardeşimi alıp yalın ayak dışarı koştum ve daha etrafa bakma şansı bulamadan yan komşumuz olan Suriyeli bir engelliyi merdivenlerden indirmeye çalışıyordum.
Elimin değdiği herkesi güvene aldığımda bakabildim anca etrafa, toz duman ve yardım çığlıkları.
Bu küçük bir teşekkür konusu, niyeyse birinden bir şey almakta hep zorlandım ve mahcup oldum ne kadar teşekkür etsem de az o yüzden yazıyla ölümsüzleştirmek ve baktıkça hatırlamak istedim.
Öncelikle mahallemizdeki 3 evi bu kadar sağlam yapan dedeme teşekkür ediyorum ki kimseye mezar olup bizi utandırmadılar.
Bize bağ evini açan Harun Demir'e, ulaşım için altımdan araç eksik ettirmeyen İsmail Demir'e, ilk günden arayıp soran Deniz Kışla'ya ve bizzat gönüllü olarak çalışmaya gelen abisi Veli Kışla'ya, her 100 metrede bir yardım aracını görebildiğimiz Çorum halkına ve deprem bölgesine bizzat gelen Çorum belediye başkanına, su ve ekmek bulamadığımız zaman yardım gönderen Milletime teşekkür ederim.
Askerimize, polisimize ve diğer emeği geçenlere, İstanbul havalimanında bize belli etmeden biletlerimizi kendi aralarında para toplayıp karşılayan Turkish Airlines çalışanlarına, küçük kardeşlerimi Adana'da evinde misafir eden sevgilime ve ailesine, İzmir'de her işimize koşan kuzenime, ihtiyaçlarımızı karşılayan çok ilgili İzmir Aliağa Gençlik Merkezinde depremzedelerin yardımına koşan gönüllülere ve yetkililere, Otelde misafir eden Uslu otel sahibi Mücahit bey ve ailesine, otel çalışanlarına, ve son olarak arayıp soran herkese sonsuz teşekkürler.