Depremin ilk anında uyandığımda oldukça şiddetli bir hâl almışti. Evdekiler uyanmış fakat kalkıp cikamamaislar o kadar siddetliydi deprem. Ben uyanır uyanmaz kalktım ve evden çıktım. Evimiz müstakil olduğu için kaçmak bana daha cazip geldi. O kadar tatbikat şu bu o an insanın aklına gelmiyor. Koşarken o kadar şiddetli sallaniyordumki bir ara duvara savruldugumu ve başımın döndüğünü hatırlıyorum. Sonra dışarı çıktım çok şükür. Kardeslerimde geldi onlar benimleydi onlara bağırıp dışarı kacmalarini sağlamıştım. Fakat annemle babam yoklardi deprem olurken tekrar içeri girdim annemle babam için. Bağırdım kaçın diye. Onlarda beni duyup cesaretlenip çıktılar. Biraz o çevrede bekledim baktık evden catirtilar geliyor yola çıktık. Ayağımda bir terlik pijama hava karlı buz gibi. Sadece bir dakika geçti yer yeniden sallanmaya başladı öylesine sallanıyorki sadece kız kardeşime sarıldığımi hatırlıyorum. Gözümü actigimda bizim ev yan yatmıştı. Çok şükür kendimizi kurtardık her şeyimiz yok oldu ama canımız yerinde. İnsanın sağlığı yerinde olursa her şeyi yeniden yapar. Rabbim bir daha böylesine büyük felaketler göstermesin. Biz yaşadık başkaları yaşamasın. Boş boş bekliyoruz çadırda bunları yazıp içimi dökmek istedim.