Merhabalar arkadaşlar.

Öncelikle bütün depremzede kardeşlerime geçmiş olsun. Gelin birde Kahramanmaraş'ta 7. kattan yaşayan birinden duyun depremi.

Günlerde 06 Şubat saat 04:16 bilgisayar bşaında oturup rutin işlerimi yapıyorum ve bir anda bilgisayar karşışında masanın sallanmasıyla birlikte sandalyeden düştüm ve yan odada ki eşim ve 2 yaşındaki kızım uykudan uyandırmak için malesef ki o kadar kötü sallandık ki yan odaya gitmeyi bırakın sütun bulup kendimi korumaya alacak fırsatım olmadı.

Yinede bir hamleyle belki onları uyandırırım diye yırtınasıya bağıyıroyum ve beni dumuyorlar dı sanki. Sonrasın ben yerde sürünerek kendimi korunak bir yere aldım ve arkasından yaklaşık 103 saniye sonra eşimle kızımı üzerimize hiç birşey almadan sokağa atmak için can havliyle bir elimde 2 yaşındaki kızım ve diğer elimde eşimle birlikte dışarıya çıkmaya çalışıyoruz artık eşimin beni bırak kızımızı kurtar sözlerini söyledikten sonra ne candan nede cananda vazgeçecek bir şansım olmadığı gibi ilk önce kızımı hızlıca dışarıdaki insanlara verdikten sonra eşimi kurtarmak için tekrar 5. kata çıktım ve o sırada yıkılan merdivvenlerden nasıl tırmandığımı ve hayat arkadaşımı nasıl kurtarabilirim düşüncesiyle o enkazın altında çok zorda olsa Rabbimin yardımıyla eşime uılaşıp sonrasında 3 kattan arabanın üstüne atlayarak kurtardım.
Sornasında ise hemen binalardan uzak bir yere giderken tamam kurtulduk derken ikinci deprem bir vurdu ve yıkılan binaların betonları üzerlerimize kadar geldi. Oradan nasıl bir hızl kaçtıysak rabbimin verdiği güçle kendimizi binaların olmadığı yerlere attık. Sonrasında insanların panik ve çığlıklarıyla birlitke sanki savaş alanı gibi insanlar bir yerelere kaçyıor arabalarıyla gitmeye çalışıyorlar amna malesef ki halen deprem devam ettiği için gidemiyorlar.

Sonrasında yaklaşık 7-8 saatlik bir park alanında kendimizi güvene aldıktan sonra üzerlerimizde sadece eşortman takımı ve hiç bir kalın esşyaların olmaması bizi iyice donmaya sürükledi.
Sonrasında arabası boş olan insanlar arabalarıona insanları alıyor ve ir an önce kaçmak için güvenli eyrlere gitmeye çalışıyorlar.

Bu şekilde yaklaşık 15 saatin ardından belediyenin güvenli bölge olarak ilan ettiği yerlere uzak yaşadıgımız için yürüyerek üstümdeki kazağımı 2 yaşındaki kızıma sararak yola düştük ve yaklaşık 14 km yol yürüdük.
Hava soğuk üstümüzde hiç birşey yok kendi canımızdna geçtik artık sevdiklerimizin kurtulması için birşeyelşr yapmaya çalışıyoruz. Yaklaşık 4 saatlik bir yürüşün ardından baya bir yol gittikden sonra bir arabaya tıka başa güvenli bölgeye geldi ve yemek yok su yok elektirik olmadan bir tesisin çelitken yapıldığı binada yaklaşık 15 bin insanla birlitke yaşadık. Bu şekidle geçen 20 saatin arkasında tyabikdie ufak depremler halen devam ediyorlar ve insanlar panik içerisinde çığlık atıyor.

Hiç kimse ne olduğu bile anlamadan insanlar şaşkın şaşkın birbirlerine bakıyorlar ve aynı zamanda kavga ediyorlar sebebi ise çocukklarına içirecek bir damla suyun olmaması ve aç kalmalarından dolayı böyel şeyelr yaşandı.

İlk gün bu şekilde bittikden sonra çok şükür 30 saatin sonunda Kahramanmaraş'a bir kızılay mobil mutfak gelerek bizlere sadeced çorba verdiler ama o çorbayı yapan kişi o paniklemi farkl ıbirşeymi bilmiyorum ama ufak çocuklaro acılı çorbayı nasıl içecek yapoan kişi içerisine nme kadar acı varsa atmış.
Neyse bir şekilde insanlar artık aç susuz ve bu durumda yapacak birşey olmayıp ailleerimizi bırakarak nerede bir market görsek camını kırıp yiyecek ne varsa aldık ama ihityacımız kadar. Burada suriyelielr ise ihtiyaçlarını geçtim çuval çuval almaya çalıştıkları için bir güzel dövülerek oradan uzaklaştırıldı.
Büyük çabalar sonucu azda olsa ailemize yiyecek birşeyelr verebildik ve artık yavaş yavaş afad olosun belediye olsun gelmeye başladı ve bu şekidle yiyecek sorunlarını çözdük. Arkasından artık ailemizi güvene aldıktan sonrma sevdiklerimize ulaşmak kaldı. 24 saatten fazla bir süre geçtikden sonra yien yürüyerek ailemi annemi babamı kurtarmak için 11 km yol yürüdüm ve Rabbime binlerce sükürler olsun ki2 günün sonunda sağ salim çıkartıp eşimin ve kızımın olduğu yere getirdim.

Sonrasında ise hemen abimi bulmaya gittim 7 yaşındaki kızı şoka girmiş ne konuşuyor ne bir tepki veriyor yengem kızı için ağlıyor abim elinden hiç birşey gelmediği için yere çökmüş öyle bekliyor. Onlarıda gördükten sonra bu kadar oalyı yaşayuan biri olarak dünya başıma yıkıldı veartık bende ölmüş bir insan olarka ruh gibi yaşıyorum. Yeğenimi kendine getirmek için ne yaptıysam nafile yengemi dik dur sağlam dur kızın için diyorum ama nafile abime aynı şekidleama şoktan çıkamıyorlar bir türlü.

Neyse abimin her zaman iş yerinde arabasının yedek anahtarı olduğunu bildiğim için ve evine çok yakın olduğunda direk iş yerien giderek arabanın anahtarını aldım ve abimi ve ailesini arabay oturduktan sonra direk olarak annemin babamın ailemin kızımın olduğu güvenli bölgeye getirdim. Sonrasında ise çok sevdiğim ailemden herkese ulaşabildim telefonlar evlerien giderek ama malesef ki ço ksevdiğim halam ve kuzenim 9 katlı binanın 4 katında oturuyorlarda binaları depremin ilk 14 saniyesinde çöktüğü için en kaz altında kaldılar ve yaklaşık depremin 5 günü dün 4 gününde kendi imkanlarımızla afad görevlilerin yardımıyla çok kötü bir durumda oldukları için cesetlerini enişteme ve kızına göstermeden torbaya koyduktan sonra hemen defin ettik ve ailesini kızını yanıma alarak bizim olduğumuzgüğvenli bölgeye getirdim.

Allahıma binlerce şükürler olsunki canımız sağlığımız yerinde ama hepimin bir ölüden farkımız yok ve burada 90 gün ohal ilan ediliği için şehirden tahliyeler başladı ama malesef ki nereye ne yapacğaımı bilmediğimzi için halken yaşadığımız şoku atlatamadığımız için biraz daha burada kalıp sağlıklı bir şekidle düşünmeye başladığımızda artık kendimize sıfırdan yeni bir hayat kurarak devam edeceğiz.

Şu anda şehit olan Halan Sebiha ve Kuzenim Beyza için lütfen bir duanızı esirgemeyin arkadaşlar. Artık Türkiye Cumhuriyetinde Kahramanmaraş diye bir şehir yok bu şehir 20 yıl kendini toplayamaz ve şehrin %70 yıkılmış durumda ve kalan %30 ise çürük raporu vereceklerdir diye tahmin ediyorum ayakta olan binalarda var ama çok az.

Tabikdie yaşadıklarımız bu kadar değil buraya yazacak olsam inanın saatler yetmez o yüzden de elimden geldiğğince özetlemeye çalıştım. Rabbim herkesin yardımıcı olsun. Şehitlerimizin mekanlarını cenent kalanlarına sabır versin.