Merhaba,
2-3 gün önce Antakya'ya gönüllü olarak geldim. Hatta geldiğimde nerede kalabilirim diye konu bile açmıştım.
Ankara'dan Antakya'ya otobüs ile geldim. Yolculuk yaklaşık 22 saat sürdü. Dokuz buçuk saatte İskenderun'a geldim. On iki buçuk saatte Antakya'ya geldim. İskenderun Antakya arası trafik kelimeler ile tarif edilemez.
Antakya otogara geldiğimde ben nereye geldim. Burası bildiğiniz savaş alanı gibiydi. Her yer duman içinde. Şehirde bir tane bile WC kalmamış. Otel bakayım dedim o da yok. Ulaşım desen o da yok. O an geri dönmeyi o kadar istedim ki anlatamam. Ardından yavaş yavaş çevrede ne var ne yok tanımaya başladım. Bir gönüllü grubu ile tanıştım ve gruplarına dahil oldum. Grup çok cana yakındı. Depremzedelere davranışları çok hoşuma gitti. Gerçekten laf olsun diye burda olmadıklarını gördüm. Bu davranışları gördüğüm de işte bende bu şey için buradayım. Ne olursa olsun yolumdan dönmemeliyim dedim. Ve diğer gönüllü grubu ile birlikte bende depremzedeler ile ilgilenmeye yardımcı olmaya başladım. Onlara yardımcı oldukça keyfim yerine geliyordu. Bir yandan da hikayelerini dinledikçe psikolojim altüst oluyordu. Çünkü burada gördüğüm insanların kimisinin tüm sülalesi kimisinin çekirdek ailesi kimisinin çocukları kimisinin eşi dostu akrabası ölmüş. Ve bu acılar yetmezmiş gibi tüm mal varlıkları yok olmuş. İnsanların kimlikleri bile yok. Bu acımasız deprem hepsini alıp götürmüş. Geride kalanlar yaşıyorlar ama ne yapacaklarını nasıl düşüneceklerini bilmiyorlar. Üstüne üstlük birde otogara gelip otobüse binmeye çalıştıklarında fahiş fiyatlı otobüs biletlerini almak zorunda bırakılıyorlar. Peki parası olmayan bu insanlar bu biletleri nasıl karşılıyor? Ne ile karşılayacaklar? Bunu düşünen bir otobüs firması yok. Daha doğrusu yok sanıyordum. Kendi kendime "metro turizm" kampanya yapmıştı bilet fiyatını 10₺ indirmişti diyorum. Fakat gel gelelim sırf pr kasmak için depremin ilk günü yapılan bir çalışma. Gerçekten böyle acımasız firmalar beni çileden çıkardı. Ardından araştırmaya devam ettim. "obilet" adlı firmanın depremzedeler için ücretsiz otobüs ayarladığını gördüm. Otogarda bulunan tüm depremzedelere bu konuda yardımcı oldum ve form doldurttum. (Tabi halen sonuç bekliyoruz) Böylece otobüs firmalarına darbe vurduğumu düşündüm. Form doldurmak haricinde o firma 1₺ bilet satıyor ya benden tam not aldı.
Burada gördüğüm insanlar, depremden zarar gören hatta yerle bir olan yapılar, yol kenarlarında gördüğüm cesetler, enkazın altından kurtarılan depremzedeler, canla başla çalışan gönüllü çalışanlar ve saymakla bitiremeyeceğim niceleri..

Bu gördüklerim ve yaşadıklarımın benim hayatımda etkisi gerçekten çok büyük olacak. Bu yaşadığım duyguların tarifi gerçekten çok zor.

İnşallah bu tarz ve benzeri depremler birdaha yaşanmaz veya yaşansa bile bir insanımızın canına sebep olmaz.