Bu konuda karamsar bir görüşe sahip olduğunuzu görüyorum. Karamsarlık oldukça kolay bir tercihtir. Çok az enerji gerektirir ve hatta olan enerjiyi de tüketir. İçinizden bir şey yapmak gelmez. Ben tercihimi iyimser olmaktan yana kullanıyorum. İyimserlik içerisinde bir miktar hayal de barındırabilir. Gerçeklere ulaşabilmenin hayal kurmakla başlayacağını düşünenlerdenim. "Bir Hayalim Var" konuşmasını yapan Martin Luther King'e, 50 yıl sonra bir siyahi Amerika'nın başkanı olacak deselerdi, eminim bunun mümkün olduğunu söylerdi. Karamsarlıkla karanlıkları aydınlığa dönüştüremeyiz.
Japonya tarihi konusunda uzman değilim. Yaşadıklarını ve başardıklarını görüyorum. Geçmişimize bakıyorum ve bizim de tekrar başarabileceğimizi düşünüyorum.
Milletler tercihleri ile kaderlerini belirlerler. Bu tercihleri idaredekiler kadar idare edilenler de yapar. Japonlar, atom bombalarının ardından farklı bir tercihte de bulunulabilirdi ve Japonya'nın şu anki durumu farklı olabilirdi.
Otto von Bismarck gibi idareciler ve Goethe gibi yazarlar ahlak, disiplin ve çalışkanlığa vurgu yaptıklarında Almanlar "bizden bir şey olmaz" deselerdi Almanya'nın şu anki durumu elbette farklı olurdu.
Örneğin ahlaki bozulma öncesi Osmanlı hakkında Avrupalı tarihçilerin "Türkler arasında yasa ve adaletin güçlü bir şekilde uygulandığı" konusunda yazıları mevcut (Paul Rycaut, Joseph von Hammer vb). Çok sayıda tarihi olaya bakarak da adaletin ne denli sert bir şekilde uygulandığı, ahlaki tavrın ne kadar yaygın olduğunu biliyoruz. Bazı nedenlerden dolayı biz de tercihte bulunmuşuz ancak bu tercih şu an da tecrübe ettiğimiz üzere pek doğru bir tercih olmamış.
Depremler dağları ova yapar, yüzyıllardır belirli bir güzergahta ilerleyen nehirlerin yollarını değiştirir, medeniyetleri yok eder ve yeni medeniyetleri doğurur. Milletlerin karşılaştıkları zorluklar, çözüm üreten dinamiklerin ortaya çıkmasını sağlar. Bu depremlerin, bahsettiğiniz zihniyet değişimini sağlamayacağını söylemek yine oldukça karamsar bir tercih olur.
Ben tercihimi iyimser olmaktan yana kullanıyorum ve yineliyorum; "artık" bir seçim yapmak zorundayız!
Türkiye artık eski Türkiye değil. Bence bu yazdıklarınız sadece hayal. Hızla ilerleyen demografisi değişen bir ülkeden benim hiç umudum yok.
Hocam karşılaştırmanızdaki iyi niyeti görüyorum ama Japon tarihini bilmediğimiz için böyle karşılaştırmalar yapıyoruz.
Japonya bir tercih yapmadı.
Japonya o tercihi o savaşa girmeden, atom bombalarını yemeden, savaşa kaybetmeden çok önce yapmıştı.
Japonlar tarih boyunca disiplinli, ahlaklı çalışkan bir milletti ve bu millet Meiji Dönemi denilen zamanda sahip olduğu disiplin ve çalışkanlıkla sanayi devrimini hızla gerçekleştirdi.
Biz mitsubishi'yi araba markası zannederiz.
Ama 2. dünya savaşında kamikazelerin amerikan gemilerine intihar saldırısı yaptığı, pearl harbour ı bombaladığı ZERO denilen uçaklar MITSHUBISHI A6M model uçaklardır.
Bu gün mitsubishi'nin Amerikan f35 ile yarışabilecek ayarda geliştirdiği x-2 isimli bir hayalet uçağı var.
Yani japonlar atom bombasını yemeden önce de çok disiplinli, çok çalışkan, çok üretken, bilim ve teknikte ilerlemiş, yetişmiş insan gücü olan bir ülkeydi.
Almanlar her zaman disiplinli, çalışkan, iş ahlakı yüksek, bilim ve teknikte gelişmiş, yetişmiş insan gücü olan bir ülkeydi.
Bu ülkeler bir karar verip bir politika izledikleri için 2. dünya savaşından sonra yeniden toparlanıp dünya devi olmadılar.
Bu ülkeler zaten dünya devi oldukları için kaynak açlıkları yüzünden 2. dünya savaşına girdiler.
Savaşı kaybedip yıkıldılar ama yetişmiş, disiplinli ve bilimde teknikte ileri insan gücü ile toparlanmaları çok uzun sürmedi.
Bu toparlanma yıkımdan sonra gelen bir şuurla olmadı, zaten ülkenin kültüründe yıkımdan önce olan şuurla gerçekleşti.
Bir de bize bak. 1999 depremini yaşamış ülkede bir kaç sene önce imar affı çıktı.
Forumda imar affı ile ilgili nasıl başvuruluyor, nasıl yapılıyor diye soru soran adamlar vardı.
Bu zihniyet devam ettiği sürece hiç bir yıkım hiç bir kayıp hiç bir felaket bizde bir şuur yaratamaz.