Bir baba evladının cesedinin elini o soğukta saatlerce tutar, bir baba "Çocuklarım enkazdan kurtulursa veririm" diye cebinde bisküvi saklar.. 27 yaşında adamım tüm hayatımı topla şu 2 gün kadar gözlerimin bu kadar dolduğu bir zaman dilimi olmamıştır. Çok zor bazı şeyler. İçtiğim 1 tas sıcak çorba bile bana batıyor, yatak dar geliyor bu saat oldu uyumaktan ar eder oldum. Bir de İstanbuldayım zaten depremi korka korka bekliyorduk, bu gündemde iyice kendimi çaresiz hissediyorum. 2 günde toplasan 5-6 saat uyudum "deprem olursa hanımı uyandırıp fırlayalım" diye. Ne yapacağız ne edeceğiz hiç bilmiyorum.
Aynı şekil ağabey.
İşin kötü tarafı, bir zaman sonra vücut yorgun düştüğünde artık o ne zaman ne yapacağız. Kötüyü çağırmak istemem fakat daha aslında yeni başlıyor herşey. Verilerin açıklamasından sonraki psikolojimizden tut, molozlar kalkana kadar, 10 şehir tekrar kurulana kadar olacak psikoloji. Bilmiyorum ya...