sorun bu değil. bunun gibi zekasızları bu milletin başına musallat edenler. yoksa bu kendi karakteri neyse onu yansıtıyor, yapma demek böylelerine işlemez. hiçbir değerleri, ahlakları, etikleri yoktur ve sadece "ilgi" bağımlısıdırlar. bunu da bir yandan paraya çevirip rahat hayat sürme çabasındadırlar.

mesele, toplum olarak bilinçli olup böylelerinin toplumun en alt tabakasında kalmasını sağlamak. bu tür kalitesizlerin toplumda yer edinmesinin, topluma yön vermesinin, göz önünde olmasının önüne geçebilmek. yoksa bunu şikayet etsek nolcak, engellesek nolcak. bunun gibi milyon tanesi var piyasada ve bu tür tiplerin takipçisi yine milyonlarcası var.

o sorunun temeline inilmeden, bunları peydah eden ve ilgi görmelerini sağlayan ana unsurları tespit edip çözüme ilerlemeden, netice alınmaz.

o ana unsurların ilk kıvılcımları da okul sıralarıdır. eğitimdir. hatta ailedir. sağlıklı bir aile yapısının oluşabilmesi için aile fertlerinin uygun yaşam standartlarında yaşaması gerekir. çocuklarına vakit ayırabilmeli, huzurlu bir aile düzeni içinde bulunabilmeli.

sonra eğitim gelir. eğer aile ortamı bozuksa, hır gür kavga dövüş içinde yaşanılan bir hayat varsa, eğitimi kaliteli sunsan dahi o çocuk ev ortamında yine bildiklerini unutur ve yola devam etmekte güçlük çeker.

aile ortamını sağlıklı yapabilmenin yolu, paranı değerli kılmaktan geçer. paran değerliyse, en basit işi yapan insan dahi asgari ücret alıp yine ailesine, kendisine bakabilir. tabi asgari ücret alan sayısının %1'in altında olması, genel kitlenin asgarinin en az 1,5 katından fazlasını kazanıyor olması gerek.

aksi halde aile fertleri hayatı sadece para kazanıp evi çevirebilmek üzerine yaşar ve ne kendilerine ne ailelerine zaman ayırabilir.

bu hengamede oluşan baskı ve stres, kargaşa, aile ortamına yansır, çocuk adeta bir çöplüğün içinde büyümeye çalışır. ne kadar iyi eğitim verirsen ver. alamaz.

yani, bu tür tipleri ortaya çıkaran en temel unsur, hükümet politikalarıdır. hükümet politikaları, her bir aileyi tek tek orta-üst gelir seviyesinde yaşatmayı hedeflemiyorsa ve şükretmeyi, tamah etmeyi, aza kanaat etmeyi, sabrı, metaneti, kaderi öğütleyip toplumun potansiyelini ortaya çıkarma gayreti gütmüyor ve o toplumu belli bir seviye altında yaşatıyorsa, bu toplumda her türlü insanın ortaya çıkması mümkündür. çünkü temel yok. insanlar geçim derdinden, ne kendilerine ne ailelerine 5 dakika ayıramıyor. yalnız ve karmaşalar içinde büyüyen çocukların hayatları tümüyle piyango halini alıyor, yarın ne olacağı meçhul hale geliyor.

bu politikalar bugünün siyasileriyle bağlantılı değil, geçmişe de uzanıyor elbet. ne zaman ki bu ülkeyi yöneten iradeler, bu toplumun topyekün kalkınması üzerine çabalar, günübirlik siyasi çekişmeler ve her gün gündem değişiklikleriyle toplum algılarıyla oynamayı bırakıp sadece bu toplumun geleceğine, refahına, huzuruna odaklanır; o zaman ortaya bunun gibi garip guraba tiplerin çıkma ihtimali azalır. bitmez illa ki ancak oldukça azalır ve eskisi kadar ilgi görmezler.

not. şikayet ettim bu arada.