Bende sosyal fobi var. Utangaçlıktan tut iş görüşmesine gidemiyoruma kadar. 1 arkadaşım dahi yok. Yanlızım ve çaresizim.
Evde sürekli annem ile kavga ediyorum, babam yok. Fakir bir aileyiz zaten zengin bir aile olsaydık böyle derdimiz olmazdı. Bende iş yapmak istiyorum ne bilim kendi işimi kurmak istiyorum ama olmuyor. insanlardan korkuyorum, insanları çekemiyorum, sosyal fobi olan psikolojik rahatsızlık yüzünden çalışamıyorum. Annem sürekli milletin oğlunu gösterip bak Amazon da iş yapıyor (çalıştığı yerde kadının oğlu Amazon da para kazanıyor) bak kendi işini yapıyor, bak milletin oğlunu çalışıyor. Neymiş milletin oğlunu para kazanıyormuş. Banane milletin oğlundan.
Yasim 24 oldu beni kimse anlamıyor, anneme diyorum böyle sıkıntım var anlamıyor beni bunlar hep bahane diyor. Ben herşeyin farkındayım annem çalışıyor ben oturuyorum iş yapmıyorum zoruma gidiyor.
Benim yaşadığım hayatı bir ben bir Allah biliyor. Yemin ederim ki o kadar bıktım ki 🐀 Z***i içerek dünyadan gitmek istiyorum en azından bu dertlerden kurtulurum yemin ederim ki cehennem de daha huzurlu olurum bu dünyadan o derece bıktım sürekli aklıma şey düşünceleri geliyor ama yapamıyorum.
İçimi dökmek istedim ailem anlamıyor arkadaşım yok, ne yapayım şimdi ben dışarda çalışmıyorum ben internette ne yapacam bilmiyorum.
Bıktım yani içime atıyorum sürekli patlamak üzereyim.
Araştırdığım konuya bakın
Anlıyorum senin durumunu, zaman zaman hepimizde olabilen şeyler bunlar. Bir gün olmazsa, başka bir gün karşılaşabiliyoruz benzeri durumlarla.
Hem kendi sıkıntılarımda hem de etrafımda görüştüğüm insanlarla paylaştığım ve en azından da olsa faydasını gördüğüm birkaç satır kelamı, seninle de paylaşmak isterim.
Her ne yaşarsak yaşayalım şunu hatırlamamız gerektiğini düşünüyorum:
Hayatı bir yerde sahipsiz görüp de sahiplenmedik veya bir yerden ücreti karşılığında satın almadık ki, keyfimizce kullanıp canımız sıkılınca bir kenara atıp terk edelim değil mi sevgili kardeşim?
Yaşadığın şey her ne ise, içinden gelen sese kulak verme. İçinden gelen ses, sanki bu dünya ebedi olarak kalacak ve biz de ebediyyen burada kalacağız, dertlerimiz de bizimle beraber ebediyyen burada kalacakmış gibi düşündüren, karamsarlığa iten iç sesine kulak verme. O iç sesler, fısıltılar şeytanın vesvese sesleri kardeş.
Bir de kardeş, hayatını başkalarına göre değil, seni Yaratan ve senin hiçbir zaman kötülüğünü istemeyen Rabbine göre yaşaman, ona göre gayret etmende kardeş.
Biliyorsun ne bu dünya kalıcı ne de bu dertler ebediyyen sürecek değil.
Bu dünyadan sadece geçiyoruz...
Bunları bir nasihat gibi algılama lütfen, bir tür hayat tecrübesi.
Yazmak istediklerin olursa özel mesajla ulaşabilirsin her zaman